Von og Minne

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
P. T. Mallings Forlagsboghandel (s. 18-19).
(Tone ſom „Den ſidſte Roſe“.)

 1. Von og Minne fara vida,
kvar ſin Veg dei ſviva um.
Attaſt er den ljoſe Sida;
fremſt er Vegen myrk og ſkum.
Fram i Myrkret Voni vender,
uviſs um ſi rette Leid;
att i Ljoſet Minnet ſtender,
der er Vegen kjend og greid.

 2. Att paa Vegen Mannen kagar,
ofta ſturen, ſtundom glad.
Spillte Stræv og ſpillte Dagar
ſer han der paa mangein Stad,
Annan Veg det hever gjenget,
en ſom ſjølv han vilde ſpaa;
ymſe Ting han hever fenget,
ſom han aldri tenkte paa.

 3. Store Støytar ſkjekkja Heimen;
gamla Voner ſtupa ned.
Mannen trengjeſt med i Sveimen
att og fram forutan Fred.
Førd i Ring av ſtride Straumar

driv han fraa ſi Stemna ſnart;
og dei gamle kjære Draumar
kverva undan etter kvart.

 4. Det, ſom minſt av alt eg trudde
ſaag eg ſtundom ganga fram;
det ſom helſt i Hugen budde,
det gjekk helder av med Skam,
Fegen ſaag eg ymſe milde
Syn, ſom fagra Voner gav;
men den Ting, ſom helſt eg vilde,
vardt der inkje nokot av.

 5. Men um Vom ſtundom ſviker
trur eg endaa, ho er god.
Naar ſom Lukka fraa meg viker,
helder Voni upp mitt Mod.
Lat dei mindre Voner fara,
lat deim falla utan Sut,
naar dei ſtørſte vilja vara
trufaſt heile Vegen ut.


PD-icon.svg Denne teksten er offentleg eigedom av di forfattaren døydde for meir enn 70 år sidan.