Vanvyrdnad

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
P. T. Mallings Forlagsboghandel (s. 25-26).

 1. Det gjeng ſo ymiſt til i Verdi;
her er ſo mangt at undraſt paa.
D’er tvo, ſom gjera ſame Gjerdi,
men aldri ſame Vyrdnad faa.
Den eine fær ſeg Ros og Mæta,
og hin fær helder Laſt og Skam;
den eine gjeng i Lyſt og Kjæta,
og hin fær aldri Foten fram.

 2. Me undraſt paa, me ſjaa ſo mange,
ſom faa ſin Lut av alle Ting;
me ſtanda faſte ſom ein Fange,
men andre leika rundt i Kring,
Den Skatt, ſom hover til vaart Tykke,
den maa me venda Hugen fraa;
det var for godt, ſo fagert Stykke;
det kjem av di, me er for ſmaa.


 3. Naar arme Hunden kjenner Angen
av Kjøtet paa det varme Fat,
daa lyt han halda Hugen fangen
og venta paa ein verre Mat.
Daa er det beſt, han ſnur ſeg fraa det;
han fær ſo aldri det, han vil.
D’er beſt, han aldri tenkjer paa det
og aldri veit, at ſlikt er til.

 4. Naar ſo me verda undan trengde,
der Flokken finner Sesſen ſin,
og naar me verda uteſtengde,
der alle hine ſleppa inn,
daa er det beſt at inkje ſukka,
men helder so laaſt inkje ſjaa;
for ſkal ein harma ſeg og mukka,
ſo fær ein berre Spott attpaa.


PD-icon.svg Denne teksten er offentleg eigedom av di forfattaren døydde for meir enn 70 år sidan.