Uvitingskap

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
P. T. Mallings Forlagsboghandel (s. 32-34).

 1. Det feller ſo maklegt at røda
um det, ſom ein minſt hever røynt,
og lægja aat annan Manns Meda
og drøſa um alt, ſom er løynt.
Um Framferd ein myket kann ſkravla,
naar ſjølv ein feer alt utan Skort;
men den, ſom mot Bakken ſkal kravla
han feer ikkje renna ſo fort.


 2. Ein Etar med Svipa ſi ſmeller
og kjøyrer um Land og um Strand;
paa Bønderne jamna han ſkjeller,
at inkje dei dyrka ſitt Land.
Jau, fekk han ein Gard til ſi Føda
og inkje til Lon, ſom du veit,
eg tenkjer, han bøygdeſt av Meda,
han vardt ikkje vidare feit.

 3. Ein Etar maa Sjofolket laſta:
dei fara no berre med Skrap;
ſin Vinning paa Sjoen dei kaſta
og driva ſi Fiſkja med Tap.
Jau, ſkulde han ſjølv ſøkja Maten
i Storm paa det huſkande Hav,
det vardt vel ſo maateleg Baten,
og Modet det dovnad’ vel av.

 4. Ein Tugtemann ſlett inkje lider,
at Folk ſøkja Moro og Lyſt.
Han gløymer dei framfarne Tider,
daa ſjølv han til Moro var tyrſt.
Kven veit, um han Skaali ſi ſette
ifraa ſeg, fyrr fullnogd han vardt?
Naar Katten hev’ fenget ſin Mette,
ſo snakar han inkje ſo hardt.


 5. Og ſtødt vil Uvitingen vona,
at ingen fekk Vit utan han;
og ſtødt vil han skjemma og tjona
den Ting, ſom han ſjølv ikkje kann.
Alt gamalt han ned vilde grava,
naar berre ſo viſt han ſlapp til.
Men endaa den Voni me hava:
han vinn ikkje alt, ſom han vil.


PD-icon.svg Denne teksten er offentleg eigedom av di forfattaren døydde for meir enn 70 år sidan.