Side:Martyra.djvu/141

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


maa lie aa sakne aa graate. — Det va eg som skulde, som eg gjer, — ynke deg.

For meg er det kje lenger undertrykkjing, — vondskap, hjarteverk aa stri, — livsens vanmo aa sorg. — Men gudomsglorien — han er min.

Arme skapninga! som er rædde myrkre, — som sukka i angst for det komande. — Kor stilt eg gjeng til min heim; — stans di sorgsame ringing, — eg hev det got.)