Side:Ivar Aasen - Norske Ordsprog.djvu/49

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest



Ein kann ikkje flaa det, ſom ikkje er fangat. — Faa fyrſt, og flaa ſidan. (S. Hud).
Flekk. Ein ſer ſnarare ein Flekk paa andre en paa ſeg sjølv. (Jf. Lyte).
Det er ikkje faarleg Flekk, ſom ein kann vaſka av ſeg. — D’er reint Lyte det, ſom ein kann tvaa av ſeg. (Hall.)
Flekkjer paa ein Maalar er ingi Skam.
Fleſk. Det er fyre Fleſket, at Griſen er gjødd.
Den ſom elſkar Fleſket, ſkal ikkje hata Griſen.
Fleſket heng aldri ſo høgt, at Hunden ei ventar Beinet.
Fleſket frys ikkje. (Vald. Segner lV, 105). Fleſket frys ikkje; Turrfiſken ſpeikjer ikkje. (Stjordalen). ɔ:—— Det ſom enten er meget fedt eller meget tørt, kan ikke fryſe.
fleſte. Det dei fleſte vilja, er visſaſte Raadi.
Dei ſom er dei fleſte, faa fram det meſte. (Men det er ikkje alltid det beſte).
Det ſer alle paa dei fleſte, og faae paa dei beſte.
Dei fleſte vil hava det beſte, og ingen det verſte.
fljota. Der det ſtørſte kann fljota, flyt det minſte med. (Om Baade og Ladninger).
Der ein flyt i Fjøre Sjø, der flyt ein vtſt t Flod.
fljnga. D’er vondt aa fljuga vengjelaus.
Ein fær ikkje fljuga, fyrr Vengjerne er vaksne.
Ein fær vel fljuga, um ein ikkje er Falk. (Tel.).
Den ſom ikkje kann fljuga, fær fylgja Marki.
Det flyg no myket, ſom ikkje er Fugl.
Fluga. Svoltna Flugor ſtinga ſaart.
Fluga flyg ſo lenge um Ljoſet, at ho brenner Vengjerne av ſeg.
fly. Den ſom flyr er ikkje ſallen.
Ein flyr ikkje endaa, um ein gjeng eit Stig attertil. — Dei fly ikkje alle, ſom undan ganga.
Dei vonde fly, der ingen elter deim. (Bibelſk).
flytja. Den ſom ſkal flytja, fær mangt aa føra.
Det veit ingen kvat han eig, fyrr han ſkal flytja.