Side:Ivar Aasen - Norske Ordsprog.djvu/34

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


D.

Dag. Det kjem Dag, um ikkje Folk er uppe. Det kjem Dag, um ikkje Hanen gjel. El. —um Hanen heve gløymt aa gala.
Ein god Dag kjem aldri for ſeint. Nordl.
Det er Dag, ſom duger. Berg. (ɔ: Det gjælder om at træffe den beleilige Tid; ogſaa: Der vil vel engang blive Leilighed; man faar bie).
Det heve alle ſeet ſin fyrſte Dag, og ingen ſin ſidſte.
Det grevſt ein Dag um Senn. Sdm. (Egentlig: Det graver sig fremad lidt for hver Dag; man ſlaar ſig igjennem den ene Dag efter den anden).
Lat kvar Dag hava ſi Sorg.
D’er kvar Dag Etardag, men ikkje kvar Dag Fiſkardag.
D’er ikkje kvar Dag Bakſterdag.
D’er ikkje kvar Dag Kvitſundag. (Daa Folk hava beſte Klædi paa ſeg). — Saaledes ogsaa: D’er ikkje kvar Dag Jolaſtan, og fl.
Ein Dag um Vaaren gjerer ei Vika um Hauſten. El.
Ein Dag i Saanaden gjerer ei Vika i Skurden. (S. Helgarmun).
Gode Dagar er alle Manns Ynſkje.
Gode Dagar era dyre. El. —koſta myket
Han fær ikkje hava gode Dagar, ſom ſkal Pengar draga. Berg.
Gode Dagar giva kaatt Kjøt. — Jf. Det vil ein ſterk Rygg til aa bera gode Dagar.
Den Dagen, ſom er gjengen, verd aldri atterfengen.
Dagen gjeng lika fort, um d’er myket elder litet gjort.
Dagen er lang aat dei late, og kort aat dei kvate. Vald.
Dagen er aldri ſo lang, det ei kjem eingong Kvelden.
Naar Dagen kjem, ſo kjem det Raad.
Den eine Dagen lærer den andre.
Ein fær taka Dagen, ſom han kjem.
Ein ſkal ikkje roſa Dagen, fyrr Kvelden er komen.
Dagarne er mange, og Maali er fleire.
Dagarne lengjaſt, og Magarne ſvengjaſt. (Lengre Dagar krevja meir Mat).

lengjeſt, og Vetteren ſtrengjeſt. — (Jf. Wer-