Side:Ivar Aasen - Norske Ordsprog.djvu/22

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest



Aaret heve ei ſtor Vomb. (Det krev myken Mat).
Aaret er langt, og Maali er mange.
Det ſom Aaret krev, er visſt, og det ſom det giv, er uvisſt.
Aas. Der er ikkje Aaſar under Iſen. (D’er ikkje ſo trygt ſom aa ganga paa eit Golv).
Aata. Der Aata er, vilja Ørnarne ſankaſt.
Aatvik. Eit litet Aatvik gjerer det andre ſalt. (ɔ: Billighed gjengjældes med Billighed). Tel.

B.


baka. D’er leidt aa berre baka og ikkje ſmaka.
Det ein ſjølv bakar, er det ſom beſt ſmakar.
D’er alle bakade av ſame Knoda. (ɔ: Vi ere alle ſkabte af ſamme Stof). Berg.
D’er ikkje verdt aa giva Bakarbarnet Braud.
Bakſterſnakk og Baateſnakk ſkal ingen Mann ſøra. (ɔ: Man ſkal ikke fortælle hvad Folk have ſagt i Bagethuſet eller i Fiſterbaaden, da de paa ſaadanne Steder tale meget ſrit). Bel’g.
Band. Ein ſkal knyta Band fyre Sekken, um han ikkje er full. El. Ein ſkal knyta Bandet ſyre ein halv Sekk og. Trondh.
D’er vandt aa knyta Band paa ein Sekk, ſom er for full.
Naar ein løyſer Bandet av Sekken, ſo ſer ein kvat ſom i honom er.
Barm. Det ſom ikkje kjem i Barmen, kjem ikkje i Armen. (= Den ſom ikkje vil, ſnur Ryggen til).
Det ein ſting i Barmen, tek ein atter med Harmen. (Det kann lett verda utſkjemt). Bald.
Barn. Barn gjerer Barneverk.
Den ſom viſer Barn i By, ſær ſjølv fylgja etter. El.: ſaer ſjølv etter fly. (Berg.).
Ein lyt fyrſt vera Barn, fyrr ein verd nokot betre.
Eitt Barn er kjært Barn. — Einberning er alltid eit kjært Barn.