Side:Ivar Aasen - Norske Ordsprog.djvu/21

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


Avddygſla tek alt ſom ho fær. (ɔ: Opſættelſen modtager alt hvad den faar; det ſom ndſyettes„til en ſenere Tid, kan laenge blive udſat). —Med andre Ord: Drygjingi tek alt ſom ho fær. (Vald.). Avleidſla tek alt ſom ho fær. („Aveltlaa tæ’ alt ho fæ’“. Sdm.).
avla. Den ſom myket vil avla, ſkal litet øyda.
Det gjeng ſeint aa avla; det gjeng ſnart aa øyda. — Det ſom er lenge avlat, kann ſnart vera øydt.
Der myket er avlat, verd myket øydt. — Di ſtørre Avling, di fleire Etarar.
Etter ein ſtor Avlar kjem ein ſtor Øydar. (= Det kjem Øydar etter Avlar).
Aa. Di ſtørre Aa, di verre aa vada.
Den ſom naar til Aai, han ſlepp aa grava Brunn.
Aaker. D’er god Aaker, ſom aldri ſkal bera Ugras.
Ein fær ikkje leggja Aakren i Øyde fyre Ugraſet.
Aakren vil hava baade Varme og Væta.— Eller: Aakren vil hava Aar.
Aal. Aal er Aal; han er alltid ſleip og haal.
D’er faafengt aa gripa Aalen um Sporden.
Aalmenning. Ein Aalmennings Veg er lett aa finna.
Aalmennings Eiga er ingen Manns Eiga.
D’er tungt aa tena Aalmenningen; det fylgjer ſo myki Vantakk.
Aalvora. Det verd oſta Aalvora av Gaman.
Aalvora og Gaman ganga oſta ſaman.
Aar. Eit Aar er ingen Alder.
Eit Aar er langt, naar ein ſkal trøyta det med vondo. (Berg.). — Eit laakt Aar er langt.
Eit godt Aar er ſtutt; eit vondt er alltid for langt.
Framſarne Aar koma aldri atter.
Um hundrad Aar er allting gløymt.
Andre Aar gjera annat Folk.
Aar læra meir en manga Bøker.
Di fleire Aar, di tunnare Haar.