Side:Fylgjesvennen.djvu/6

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


Fylgjeſveinar. Og ſo ſkal me taka Jødarne, ſom ſteinad honom, til Varegſla, ſo me inkje kaſta Stein paa nokon Jeſu Fylgeſvein, inkje reka nokon truande Mann burt og ſtengja Dyri baade fyre honom og fyre Jeſus Kriſtus, ſom gjeng i Fylge med honom. Kven var daa denne Stefanus? Me hava høyrt um honom fyrr i Apoſtla-Gjerningarne, at han var utvald til at vera Fatigforſtandar fyre Menigheiti i Lag med 6 andre, og det Stykket, me hava leſet i Dag, fortel oſs, at han var ein Mann „full av Naade og Kraft,“ og at han „gjorde Under og ſtore Teikn millom Folket.“ Han maa ſoleides hava voret ein mann, ſom heve aatt Guds Naadesgaavor i ſtort Maal, og ſom heve brukat desſe Gaavor til at vitna um og utbreida hans Namn, ſom hadde gjevet honom Gaavorna, hans Namn, ſom han kjenteſt ved ſom ſin Herre og Meiſtr, Jeſus Kriſtus. Detta forargad Jødarne, men Stefanus gav ſeg inkje. Han ſagde, ſom Apoſtlarne ſagde, at „ein lyt lyda Gud meir enn Mann,“[1] og ſo var han lika urædd ſom fyrr. Daa var det, Jødarne tok honom og laug paa honom og ſidſtpaa ſteinad honom, ſoleides ſom me hava leſet i Dag.

Kjære Viner! me maatte nog ynſkja, at me kunde liva ſoleides og vitna ſoleides og faa døya med ſlik Gleda, ſom Stefanus gjorde det. Han var eit ſan Herrens Vitne denne Stefanus — men er det berre han, ſom ſkal vera detta? elder høyrde det verre den Tid til at vitna og lida fyre Jeſu Skuld? elder gjeld det berre Læra’rne, dei ſom er utvalde til at preika og hjelpa

  1. Ap. Gj. 5, 29.