Side:Fylgjesvennen.djvu/16

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


at ſjaa ugudelege Folk trivaſt og hava det godt og vel, og du endaa inkje heve Lov til at ſyta men ſkal takka — ja daa er det vel Trengſla!

Og naar du ſer Borni elder Foreldri dine, elder kven du no kann hava kjæraſt, vanvyrda jeſu Namn, liva reint gudlauſt, ganga rake Vegen til Helvite — for ei Trengſla!

Naar du lyt „hata Fader og Moder,“ av di du vil vera ein rett Jeſu Fylgjeſvein, naar du lyt riva Kjøt og Blod ut or deg ſjølv og banna, der du ynſkte ſigna — ja vel er det Trengſla!

Men trøyſta deg, trøyſta deg, du ſtend inkje eismall paa denne tronge Vegen. Det finſt dei, ſom er gjegne i Fyrevegen, og det ſkal finnaſt dei, ſom koma etter. Sjaa paa Stefanus og dei mage tuſund, ſom med honom er ſteinade, brende, pinte til Daudes — kven heve lidet ſom dei? Og likavel ſyta dei inkje, likavel graate dei inkje, men „deira Andlit er ſom eit Engels-Andlit.“[1] Og dei ropa hugheile til deg: „kom, kom, ræddeſt inkje fyre deim, ſom Likamen døyda men kunna inkje døyda Saali; men ræddeſt helder fyre deim, ſom kunna tyna baade Saal og Likam i Helvite.“[2]

Og ſjaa paa den endaa ſtørre, Jeſus Kriſtus. Alle dine Trengſlor, kor ſtore dei ſo kann vera, er ſom eit Fjom at rekna mot deim, ſom han leid. Du er freiſtad, han var meir freiſtad. Han ſtridde med Djevelen ſjølv, han laag og ſukkad og bad i Hagen Getſemane, ſo Sveitten hans var lik Blodsdropar, ſom

  1. Ao. Gj. 6, 15.
  2. Mt. 10, 28.