Side:Frelsaren.djvu/6

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


ſom Mannatanken hadde myrkt Sanningi med, og Dagen vardt kveikt, ſo dei kunde ſjaa, kvar dei var alle desſe, ſom gjekk og ſtaakad i Myrkret. Og korleides tok daa Mannaætti mot Ljoſet? korleides fagnad dei ſin Frelſar? Jau ſume vardt reint ſom blinde og gjøymde ſeg ſom Adam millom Trei i Hagen, ſume gjekk glade med Hyrdingarne til Krubba og lovad og takkad Gud, og ſume ſnudde ſeg burt i Traaſs, vilde inkje kannaſt ved dette Ljoſet, ſom inkje var deira eiget, og ſom gjorde alle deira Hjartatankar openberre. Og du og eg — kvart er ſo me gjengne? Me veit, at Herodes leitad etter Barnet, for han vilde drepa det. Hava no du og eg ogſo lyft Sverdet og vil ſlaa i Hel Jeſubarnet, vaar Herre og Frelſar? Kom, kom, lat oſs ganga i denne Stund til Stallen i Betlehem og ſtira inn i det velſignade Andlit, ſom ligg i Krubba, og tenkja paa, kvat det er me eiga i denne Frelſar, og korleides me kann faa Lut i den Gleda, ſom ſkal vera fyre alt Folket. Guds eigen Heilade-Ande blaaſe Liv i Ordet, at det maatte vera eit ſant Guds Ord, ſom kunde feſta Rot i Hjartat!

Me trenga alle um ein Frelſar, det lyt me no fyrſt og fremſt tenkja paa. „Alle hava ſyndat og det ſkortar deim Guds Æra,“ ſegjer Bibelboki.[1] Og um Boki aldri ſagde det, ſo laut me ganga ved det, kor ſom var, at me er ſynduge. me kjenna det altfor vel i oſs ſjølve, korleides Syndi heve Magt yver oſs baade i Ord og Gjerd og Tankar. Samvitet klagar oſs rett

  1. Rom. 3, 23.