Side:Frelsaren.djvu/19

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


Stad ganga og ingen Ting gjera, ſom anten ſtrider mot Guds Bodord elder der ein veit, at Kriſtus inkje kann fylgja med, der ein veit, ein kann taka Skade paa Saali ſi. No er Mannanaturi ſo undarleg ſkapt, at det ſom ein kann hava Lov til, det kan inkje ein annan, og det ſom ein hugheilt kann gjera ein Stad, ſkal ein inkje gjera ein annan Stad. Her gjeld det at fara aat med Apoſtel-Klokſkap og inkje vekkja Forarging hjaa ſine veike Brøder. Og framfyre alt gjeld det inkje at vera ein Skrymtar, ſo ein inje letſt retta ſeg etter alt, ſom ſjuke Hovud og inkje Hjarto kann finna paa, naar ein inkje meiner med det, for daa verd ein ſom dei gamle Fariſæarne. Alt ſom ein kann taka mot ſom ei god Gaava av Guds Hand og takka fyre, det kann ein og hugheilt njota, og all Stad, der ein kann bera Gud med ſeg i Hjartat, der kann ein og frihugad ganga.

So leide du oſs daa vaar kjære Frelſarmann fram paa Vegen, ſom der til ditt Rike, at me kunde vera ſannferdelege og reinhugade og taka Krosſen upp og fylgja deg etter. Ja kveik i oſs den ſame Eld, ſom i Apoſtlarne Kvitſundagen, at Bilætet av deg, ſom elſkad oſs meir enn alle Ting, ſom leid og ſom døydde fyre vaar Skuld, maatte ſtanda fyre Augat vaart ſtendigt og mana oſs til med Gleda og med lyſt Andlit at ſkrida fram den tronge Vegen, der du foor fyre. Ja lat oſs inkje gløyma i Staaket og Strævet hernede, at me er nokot meir enn Mold, at me hava ein udaudled Ande ſom er ættad fraa Himmelen og ſom ſkal venda atter