Side:Frelsaren.djvu/17

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


mjuke ſynaſt, at det er fulla litet at bjoda fram eit Hjarta fullt af Synd og Beilor, men ſo er det no det einaſte og ſtørſte me hava, og me veit, han er nøgd med det Frelſaren. Kor faae er det inkje, ſom gjeva Frelſaren Hjartat ſitt. naar me leſa, korleides han Gong etter Gond ſpurde St. Petrus: „Petrus, elſkar du med?“[1] og ſpurde uppatter og uppatter, endaa St. Petrus kvar Gong ſvarad, at han det gjorde, ſo maa me av detta kunna ſkyna, kor laakt det er voret med oſs, og kor litet me duga til at elſka Frelſaren, ſom me ſkulde. At me daa alleſaman maatte rett ut av Hjartat beda honom um, at han vilde verma upp Hjartat vaart, ſom me kunde koma til at elſka honom nokot litet meir enn me gjera.

So ſkal du takka honom. Gjerer du det? Du ſkal takka honom inkje einaſte, naar han ſender deg Gleda, men og naar han ſender deg Sorg. Det høyreſt undarlegt detta, og det er inkje greidt at ſkyna fyre Borni av denne Verdi. Men ein Kriſten ſkynar det. Han veit, at all Sorg, ſom verd ſend, berre er ei kjærleg Refſing, ſom vekkjer ein og manar til Bøn og Bot og til at vera aarvak. Og han veit, at naar Sorgi verd teki paa rette Maaten, vil ho berre bera Fred og Velſigning med ſeg. Ein Kriſten kann „umſkapa Taaredalen til kjelderik Grunn,“ ſom David ſo fagert ſegjer.[2] „Dei ſom ſaa med Graat, ſkulo ſkjera med Gleda. Graatande gjeng han og ber Saadkornet, ſom han ſtraar; med Glederop ſkal han koma heim og bera Kornbondi ſine.“[3] Ein Kriſtenmann er ſterkaſte Man-

  1. Joh. 21, 15.
  2. Salm. 84, 7;
  3. Salm 125, 5, 6.