Side:Frelsaren.djvu/16

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


darſkam, av di du inkje vil vera med paa at drikka og banna og gjera nett ſom dei gjera, er du daa god til at ſtanda ſtødt? Det er ingen Ting, ſom bit ſeg ſo inn i Mannen ſom Spe. Ein kann tola baade Hogg og Slag og Skjemdaord, men at verda lætt aat, det er verre. Og naar Sjukdom og Naud kjem paa, og du misſer baade Gods og Born og lyt ſkilja deg ved alt, ſom gjorde det hyggelegt i Heimen din, er du daa god til „at vyrda det alt fyre Skarn, ſo du kunde vinna Kriſtum?“[1] Detta lyt du gjera, ſoframt du rett vil elſka Kriſtum? Det kann vera tungt fyre Kjøt og Blod meir enn ein Gong detta, men naar dun tenkjer paa alt det, ſom Kriſtus heve lidet og ſtridt fyre deg, og det av fri Kjærleike utan nokor Naudtorv til, ſo lyt du vel ganga ved, at det vesle ein Mann kann hava at lida hernede, verd inkjevetta at rekna imot hans Liding fyre vaar Skuld. Og naar du tenkje paa, kor brennande Kriſtus elſkar deg, at han inkje einaſte heve kaupt deg med ſitt Blod men og fylgjer deg med ſin Naade, kvar du gjeng, og ſtyrkjer deg i Møda di og leitar etter deg ſom Hyrdingen etter Sauden ſin, naar han er komen paa Villſtig — ja ſo lyt du nog ſegja, at den veike Kjærleike, ſom du kann hava at bjoda honom, kverv burt likſom Dogg fyre Soli, naar han verd liknat i Hop med hans. Me ſkal ſoleides inkje tru og meina, at me gjera nokot ſtort, naar me halda faſt paa Herren og Meiſtren vaar i Trengſla og Naud, tvertum er det berre vaar ringaſte Skylda. Og me ſkal helde aud-

  1. Phil. 3, 8.