Side:Frelsaren.djvu/14

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


at han, Jeſus Kriſtus, ſann Gud og ſann Mann, er einaſte Frelſar din, ſom heve kaupt deg med ſitt Blod, og ſo endelega, at du vil fylgja honom etter ſame Vegen, han gjekk, gjenom Trengſla og Liding til Dauden, men ſo og gjenom Siger og Sæla til Himmelen. Det høyreſt ſo lett detta, og naar ein veit, at det er einaſte Maaten at verda ſæl paa, ſkulde ein tru, at kvar og ein vilde triva etter desſe Vilkori med Gleda. Men nei, det er inkje ſo. „Mange ero kallade, men faae utvalde,“[1] ſegjer Herren ſjølv. Det er ſo vandt at gjeva upp ſeg ſjølv, me vil ſo gjerna hava litet vetta Æra med, og det er ſo vandt at ſegja ifraa ſeg alt det, ſom Hjartat heng ved, det vere godt elder vondt, det vere Kona, Born, Foreldre, Gods elder Æra. So kann det finſt dei, ſom tru ſeg ſterke i Trui, men naar ſo Trengſla kjem og ſkal røyna deim, ſo verda dei rædde og draga ſeg undan. Aa Mannen er veik! Moldi heng ved oſs, me er inkje gode til at lyfta Augo og riva Hjarto lauſe fraa Jordi, me er tekne av. Ja ein kann fritt ſegja det, at um inkje Mannen hadde ſterke Hjelpesmenner, ſo ſtod han inkje i at halda Trui, han hadde fenget. Men ogſo detta heve Frelſarmannen vaar dreget Umſut fyre. Han heve gjevet oſs ſin Daup og ſin heilage Nattverd, han heve gjevet oſs ſitt Ord baade i Munn og Bok, han ſyner ofta i Livslagnaden vaar, korleides den uſynlege Handi hans er med oſs og leider oſs framigjenom. I alt detta er det ſo rik ei Trøyſt, at naar me berre rett vilde nytta Gaavorna hans og

  1. Math. 20, 16.