Side:Frelsaren.djvu/11

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


honom, og han kysſer Judas. Han ſom var Frelſar fyre heile Mannaætti og berre av fri Kjræleike var komen til Jordi, han verd ſlæpt fyre menneſkjeleg Domſtol, og dømt ſom den verſte Brotsmann. Røvaren Barrabas verd tillyſt at vera betre enn Guds Son. Han verd hudſlengd og ſputtat paa og lætt aat og ſo ſlæpt til Golgata og kroſsfeſt millom tvo Røvarar. Mannahopen ſtend ved Foten av Krosſen og riſter paa Hovudet aat honom. Men Gudſkelov, han hadde daa Gud og Faderen atter denne Frelſarmannen — nei han kjenner ſeg ſviken ogſo av Gud. „Min Gud, min Gud, kvi heve du gjenget fra meg?“ ſtyn han paa Krosſen, og ſoleides heng han der millom Himmel og Jord, burtſtøytt av Jordi, burtſtøytt av Himmelen. For ei Rædſleſtund, for ei Liding, ſom inkje Mannatanken kann ſjaa Botn i! Og alt detta gjorde han fyre vaar Skuld. „Kriſtus kaupte oſs frie fraa Forbanningi av Logi, daa han vardt ei Forbanning fyre oſs, di at det er ſkrivet: „forbannad er kvar den, ſom heng paa Tre,“ ſoleides ſkriv St. Paulus til Galatia-Mennerne.[1] Er det ſo inkje ſant, at han er vorden oſs ein dyr Frelſarmann.

Men det var inkje nog, at Kriſtus, Herren, leid. Han laut og ſyna, at han var Herre yver Dauden, annars ſo rakk inkje han helder lenger, enn kvar Mann kunde rekka — til Gravi. Kriſtus, Herren, laut ſigra. Heve han daa ſigrat? Me veit, at han ſtod upp fraa Daude paa tridje Dagen, daa Engelen velte Steinen fraa Gravi, me veit, at han uppfoor til Him-

  1. Gal. 3, 13.