Side:Frelsaren.djvu/10

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


honom, kvar han elleſt gjekk og vilde hava honom til at ſvika ſi Frelſarærend ved at ganga undan ſi Liding og ſin Daude og byta Herſkarſtolen i Himmelen med Herſkarſtolen paa Jordi. Han band Frelſelæra ſi til alt Folket, og alt Folket mistydde henne. Dei ſkrivtkloke og ſtore ſnudde ſeg burt, og vilde inkje høyra henne, og dei ringe og fatige høyrde henne men vilde inkje ſkyna henne. Han var kringſett av tri Slag Folk. Fariſæarne og dei ſrkivtkloge hatad og forfylgde honom, Folkahopen kroſsfeſte honom, Vinerne ſveik og rømde fraa honom. Eine Luten laut han kalla Ormungar,[1] andre Luten arme Blindingar, den beſte Læreſveinen ſin laut han kalla ein Satan.[2] Var inkje detta at lida?

Og ſo visſte han alt fyreaat likafraa det fyrſte Upphavet. Naar Folket foor etter honom og vilde gjera honom til Konge og helſad honom med Fagnadrop: „velſignad vere den, ſom kjem i Herrens Namn, Hoſianna i Høgdi!“[3] ſo visſte han, at denne ſame Folkahopen nokre Dagar etter vilde ropa: „kroſsfeſt honom! kroſsfeſt honom!“ Naar Læreſveinarne hans ſagde for viſt, at um alle ſveik honom, ſo ſkulde dei fulla inkje gjera det, — ſo visſte han, at den beſte vilde negta honom, dei andre røma fraa honom. Naar han laag og ſtridde og bad i Getſemane Hagen, ſo Sveittedroparne vardt ſom Blod, ſom draup til Marki, ſo visſte han, at det nyttad inkje Bøni, ſo visſte han, at han laut tøma Bikaren til Botnar. Er inkje detta Liding?

So kjem den ſidſte tunge Ferdi. Judas ſvik

  1. Math. 23, 33;
  2. Math. 16, 23.
  3. Math. 21, 9.