Hugen til Rikdom

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
P. T. Mallings Forlagsboghandel (s. 36-38).

(Tone: No er alt ſo godt og vel.)

 1. Var eg ung, og var eg rik,
ſo lærde eg viſt at liva;
daa fekk eg vera ein Stormann lik
og ſtora Gaavor giva.
Daa fekk eg vida fara,
læra at inkje ſpara,
ſtødt giva ut forutan Sut,
ſo lenge ſom Pengarne vara.


 2. Fyrſt laut eg ut i eit annat Land
og ſjaa dei ſtørſte Stader,
der ſom er Folk av høgſte Stand,
ſom bu i tetta Rader;
berre ſjaa paa dei fine
og blaaſa aat alle hine,
koma ſo heim fraa all den Sveim
og byggja paa Huſi mine.

 3. So laut eg hava Sal paa Sal
med Speglar i alle Grunnar,
Fuglar i Bur i kvar ei Sval
og ſpanſke Tre og Runnar;
Stallar med blanke Veggjer
og Heſtar med lange Leggjer,
engelſka Kyr og andre Dyr
ſo fullt ſom My og Kleggjer.

 4. So laut eg hava ein Tenarflokk
og fine Folk og gilde;
dei ſkulde ſenda meg Sko og Sokk
og gjera alt, ſom eg vilde.
Daa eg ſlapp at bida,
eg ſlapp mot Kvelden kvida;
Grannar kom til meg kvart eit Bil,
ſo Kvelden lett maatte lida.


 5. Vilde eg ut paa Friar-Veg.
ſo var ikkje mangt i Vegen,
Verfader kom og møtte meg
og var baade blid og fegen.
Ja, daa fekk eg den, eg vilde,
og alle Folk var ſnilde.
Kven ſkulde inkje hava Hug
til Gjeſtabod og Gilde?

 6. Ein Ting er eg nokot rædd:
Det fanſt vel endaa Lyte,
Den ſom i berre Sylv er klædd,
han vil hava Gull til Byte.
D’er ein Ting til at fæla
midt i den meſte Kjæla:
en um eg leiddeſt av alt i Hop,
ſo var det til liti Sæla.


PD-icon.svg Denne teksten er offentleg eigedom av di forfattaren døydde for meir enn 70 år sidan.