Att og fram

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
P. T. Mallings Forlagsboghandel (s. 38-40).

(Tone: Je teente paa Kjølſtad i Fjor.)

 1. Det gjeng no ſo att og fram,
ſom fyrr det hever gjenget;
det heng millom Æra og Skam.

ſom fyrr det hever henget.
Dei tru, det ſkal ganga ſo fort
alt fram til nokot ſtort.
Men ſo tidt nokot ſtort er naatt,
ſo kjem det ſtødt nokot ſmaatt.

 2. Av Rikdom det eingong var fullt
i desſe Land og mange;
men ſo kom det Armod og Svult,
og nakne Kroppar og ſvange.
No er Rikdomen komen paa nytt,
ſo det ſinglar høgt og lydt.
Men eg tykjer, han gjenger ſo fort,
at det ſnart maa koma Skort.

 3. Og med Viisdom var det ſo gildt
ein Gong i gamla Tider;
men ſjaa til, um han inkje gjekk ſpillt
og Daarſkapen vann um ſider.
No er Klokſkapen komen ſo ſterk,
at han ſkjemmer ut alle Verk.
Og naar Viisdomen ſo er for ſtor,
ſo kjemer vel Daarſkap i Flor.

 4. Det er no den gamle Gang
at allting veks og minkar.

Stor Fagnad er ſjelden lang;
ſtor Sorg med Tidi linkar.
D’er myket, ſom læſt vera trauſt,
og endaa ſo ſtender det lauſt;
og naar ſo ein Støyt kjemer paa,
ſo brotnar det av ſom Straa.


PD-icon.svg Denne teksten er offentleg eigedom av di forfattaren døydde for meir enn 70 år sidan.