Elskug-Kvæde

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
P. T. Mallings Forlagsboghandel (s. 21-23).

(Viſetone fraa Sogn.)

 1. Naar eg finge den, eg vilde,
aa, eg ſkulde voret glad;
ſom til Gjeſtabod og Gilde
gjekk eg til min Armods Slad.
Lat ſo vera, det vardt Møda;
mødaſt lyt ein, kvart ein vil.
Um det og var trongt um Føda.
Armod er me vane til.

 2 Naar eg berre paa det tenkjer
ljosnar Heimen ſom en Dag;
alt eg gløymer, ſom meg krenkjer,
allting fær eit annat Lag.
Hugnad ſom ei Himmels-Sending
ſtrøymer inn i alt mitt Vit.
Allting fær ſi rette Vending,
Livet fær ſin rette Lit.


 3. Alt, me ſkulde havt at røda,
vilde ſeint ſin Ende faa.
Fagnad millom Trong og Møda
knapt det ſkulde ſkortat paa.
Inkje trur eg, nokon gaadde
myken Ufred, der me var;
inkje trur eg, at der raadde
myket Strid og ſtrenge Svar.

 4. Naar me gjekk i Onni ſaman,
ſkulde Verket fallet lett.
Laga ſkulde me med Gaman
alt, ſom beſt me hadde ſeet.
Aldri er det tungt at træla,
der ein ſtødt kann Hugnad ſjaa.
I eit Hus med Fred og Sæla
der verd alla Mødor ſmaa.

 5. Lat deim etter Pengar grava,
dei ſom ſtødt paa Rikdom ſjaa.
Naar ein fulle Hus kann hava,
tru dei, inkje ſtender paa.
Endaa ymiſt Folk eg kjende,
ſom var rikt og kom i Skort;
og paa ſame Tid det hende,
at eit litet Bu vardt ſtort.


 6. Nei, dm Skatten vil eg unna
deim, ſom honom hava vil,
helſt til deim, ſom aldri kunna
utan Rikdom vera til.
Men ein Heim, der Hugnad kvilde.
var den Ting, ſom meſt meg drog.
Naar eg finge den, eg vilde,
var eg altid riker nog.


PD-icon.svg Denne teksten er offentleg eigedom av di forfattaren døydde for meir enn 70 år sidan.