Side:Fylgjesvennen.djvu/21

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


dei ropad: „ditt Blod kome yver oſs og yver Borni vaare!“[1] og det er denne ſame Bloddom, ſom alle vantrue nedbeda paa ſeg, Domen ſom ſkrik ifraa Kriſti Blod og fraa Blodet til alle dei heilage, ſom Utrui heve tynt. Og vidare ſkal Straffi verda leſi: „Dykkar Hus ſkal verda lagt i Øyde.“ Likſom det inkje vardt Stein paa Stein atter av Jødagudshuſet i Jeruſalem, ſo ſkal dykkar Gudshus, dykkar Hjarta verda lagt i Øyde, Gud ſkal vilja burt fraa dykkar, um de ſo enn utvertes ſynaſt hava det godt. Men likſom Banningi paa Jødarne inkje ſkal vara til evenleg Tid, men dei ſkal ſjaa Herren og Meiſtren ſin koma atter, inkje ſom fyrr audmjukt ridande paa Æſlet, men i Kraft og Æreglans i Skyerna, daa naar dei umvenda ſeg og ſegja: „velſignad vera han, ſom kjem i Herrens Namn;“ ſoleides ſkal og de, naar de umvenda dykker og ſegja av Hjartat: „velſignad vere han, ſom kjem i Herrens Namn,“[2] ſtrakſt faa ſjaa Jeſum koma til dykker med ſin rike Naade og gjera dykker føre til ein Gong at ſamnaſt med honom i høge Himmelsheimen.

Herre Jeſus Kriſtus! ſo lat oſs daa velſigna deg, velſigna kvar den, ſom kjem i ditt Namn. Lat oſs verda rette Vitne, ſom Stefanus var det, i Rikdom, i Lukka, i Gleda, i Naud, i Faare, i Trengſla. Ja um me ſo ſat i djupaſte Myrkr, i veſalſte Usſeldom, hadde tapt alt og vonad inkje, ſo lat oſs likavel kunna ſyngja med Fatigmannen:

Aa Herre Jeſus, i din Famn
det er ſo godt at kvila,
her er ſo myrkt, eg ſer ei Hamn,
men eg paa deg vil ſtila;
den ſaare Foten ſnaudt meg ber,
du vil meg taka kor ſom er,

  1. Mt. 27, 25.
  2. Mt. 23, 38.