Side:Fylgjesvennen.djvu/20

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


men me kann det, ſom kjem paa eit ut, ſvivyrda deim, reka deim fraa oſs, vera deim ulyduge og tidt og ofta ſpilla deira gode Namn ved ſkamlaus Snakk. „Men“ — kann de ſegja — „me hava inkje ſet nokon Profet elder Skrivtklok, ſom er ſend til oſs?“ „Jau det hava de,“ vil ſo eg ſvara. „Det ſtend paa Preikeſtolem um Sundagarne ein Mann, ſom talar Gudsordet til dykker med Maning og Bøn, — ſjaa han er ein ſkrivtklok. Han talar inkje ſitt eiget men Herren ſitt, han gjev inkje av ſine eigne Naadesgaavor men av Herren ſine. Han kann vera veik og hava liten Givnad og høva litet til Folket, men ſo kann han likavel vera til Velſigning, av di han byd fram Herren ſine Naadesgaavor og inkje ſine eigne.“

Og ſo hava vel fleſtalle i Stova ſi ei Bibelbok elder nytt Teſtamente — ſjaa dei er Herrens livande Profetar, ſom tala hans guddomlege Ord ſkirt og reint, ſoleides ſom han ſjølv talad det, daa hann gjekk hernede. Ja her ropar og lokkar han meir kjærlegt enn den kjærlegaſte Fader. Han opnar Dyri fyre alle, den ringaſte ſom den rikaſte, for han ſegjer: „Gud vil, at alle ſkulo verda frelſte,“[1] og „kom til meg allle ſom ſlita og ero tyngde, og eg vil gjeva dykker Kvila.“[2] Men agta dykker, at inkje Herren ſkal ſegja til dykker ſom til Jeruſalem: „kor ofta heve eg viljat ſamna Borni dine likaſom ei Høna ſamnar Ungarne under Vengjorna ſine og de vilja inkje.“ Ja det er Orſaki. De vilja inkje. Gud heve inkje voret lika ſæl, han lokkar og dreg i eit ſtandande likatil det ſidſte Andadraget dykkar, men — de vilja inkje, de vilja inkje høyra Bøni, lyda paa Ropet, de er trege, kalde. Difyre lyt og Domen verda leſen yver deim, ſom detta høver paa: „alt rettferdigt Blod, ſom er uthellt paa Jordi ſkal koma yver dykker.“ Det vantrue Jødar bad Bloddomen ned yver ſeg ſjølve, daa

  1. 1 Tim. 2, 4.
  2. Mt. 11, 25.