Side:Edda-kvæde, Gudekvæde.djvu/127

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


uppaa det tree
som ingin veit
kvar det av rotom renn.

139.
Inkje braud dei bar meg
og brygg inkje;
ned eg nidstirde,
tok upp runir,
ropande tok deim,
ned att der fraa eg fall.

140.
Nie tryllesongar fekk eg
av den fræge son til
Boltorn, far til Bestla;
og drikke eg fekk
av den dyre mjøden,
aust opp av Odrere.

141.
Daa fór eg te fremjast
og frod verte
og vekse og finne meg vel.
Ord meg av ord
ord avla,
verk meg av verk
verk avla.

142.
Du runir finn teikna
og tydde stavar,
mykje store stavar,
mykje sterke stavar,
som fimbul-tul farga
og høge magtir maksla
og Ragna-Ropt skar.

143.
For æser Odin,
for alvar Daain,
Dvalin for dvergar.
Allsvinn deim
for jøtnar skar,
eg riste sjølv sume.

144.
Veit du aa riste deim?
veit du aa raade deim?
veit du aa farge deim?
veit du aa freiste dei?
veit du til bøn deim?
veit du til blót deim?
veit du aa sende deim?
veit du aa stogge deim?

145.
Betre enn ov-blót
ubedi er,
gaave krev gjeving att;
betre u-sendt
enn avstogga.
So Tund det sette,
før tidi rann,
daa upp han reis,
daa att han kom.

III.

Mine kvæde ei kan
kongen si fruge,
korkje mann eller møy.
Hjelp heiter eitt,
og det hjelpe deg vil
mot sakir og sorgir
og sutir alle.

147.
Det andre eg kann,
ovgjævt for deim
som vil læking lære.
— — — — — — —
— — — — — — —
— — — — — — —