Snorre

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
En Fyrstikke, Utgitt av Nationaltrykkeriet, Det norske aktieforlag (s. 14-16).
◄  Sol
Jul  ►

Med Takk i Hjarta
og Hatt i Hand
 i Tanken eg stend ved di Grav,

du Hovding gjæv
fraa det harde Land
 langt ute der vest i Hav.
For naar her liver
eit Noreg enn
 fraa Stad til Sulitjelm-Nut,
me takkar fremst
utav alle Menn
 han Snorre Sturlunga-Gut.

Me hadde gløymt
baade Mor og Far,
 oss sjølv so hadde me gløymt,
— me hadde gløymt,
at me eingong var,
 um inkje du hadde gøymt.
Me râk ifraa oss
vaart Arvegull
 og misste det Skatt fyr Skatt.
Du sanka det saman
i Kista full,
 og so du gav oss det att.

Daa Noreg sleppte
sitt eiget Ror
 og tapte Leidi so reint,

daa synte du,
kvar me eingong fór
 og dengong stemnade beint.
Der Geiser frøste
og Hekla skolv,
 der vart det ditt heilage Kall
aa løda Bord
til det nye Golv
 i Noregs sjølveigne Hall.

Naar her me byggjer
i hugheil Tru
 og tryggjer Heim i vaart Land
daa er du med
ved vaart Arbeid, du,
 og stend med peikande Hand.
Og naar her liver
eit Noreg enn
 fraa Kjøl og vester til Hav:
vaar Takk, du største
av Islands Menn,
 og atter Takk i di Grav!