Norske Ordsprog/B

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
B.


baka. D’er leidt aa berre baka og ikkje ſmaka.
Det ein ſjølv bakar, er det ſom beſt ſmakar.
D’er alle bakade av ſame Knoda. (ɔ: Vi ere alle ſkabte af ſamme Stof). Berg.
D’er ikkje verdt aa giva Bakarbarnet Braud.
Bakſterſnakk og Baateſnakk ſkal ingen Mann ſøra. (ɔ: Man ſkal ikke fortælle hvad Folk have ſagt i Bagethuſet eller i Fiſterbaaden, da de paa ſaadanne Steder tale meget ſrit). Bel’g.
Band. Ein ſkal knyta Band fyre Sekken, um han ikkje er full. El. Ein ſkal knyta Bandet ſyre ein halv Sekk og. Trondh.
D’er vandt aa knyta Band paa ein Sekk, ſom er for full.
Naar ein løyſer Bandet av Sekken, ſo ſer ein kvat ſom i honom er.
Barm. Det ſom ikkje kjem i Barmen, kjem ikkje i Armen. (= Den ſom ikkje vil, ſnur Ryggen til).
Det ein ſting i Barmen, tek ein atter med Harmen. (Det kann lett verda utſkjemt). Bald.
Barn. Barn gjerer Barneverk.
Den ſom viſer Barn i By, ſær ſjølv fylgja etter. El.: ſaer ſjølv etter fly. (Berg.).
Ein lyt fyrſt vera Barn, fyrr ein verd nokot betre.
Eitt Barn er kjært Barn. — Einberning er alltid eit kjært Barn. Faae kann eitt Barn ala. (Vel nærmeſt: Et Barn behøver ikke mange Opdragere; men det ſynes ogſaa at betegne, at et eensligt Barn er vanſkeligt at opfoſtre). Berg.
Di kjærare Barn, di ſtørre Sorg.
Kjært Barn fær mange Namn.
Fagert Born ſer mange blide Augo.
Den ſom eig Barnet, fær giva det Namn.
Barnet fær krjupa, til det lærer aa ganga.
Barnet lærer ſnarare aa tala en tegja.
Naar Barnet fær ſi Beidfla, ſo græt det ikkje. Mandal (med Formen „Beiſla“ for Beidſla, ɔ: Begjæring). Ellers i ſamme Mening:
Naar Barnet fær ſin Brek (el. fær det ſom det brekar etter o. ſ. v. Num. og fl. Og meſt almindelig: Naar Barnet fær ſin Vilje fram, ſo græt det ikkje.
Barnet heve ikkje annat aa taka til en Graaten.
Naar Barnet heve brent ſeg, ſo ottaſt det ſyre Elden.
Barnet fimar etter alt ſom glimar. (Tel.). Fima(i’): ſkynde ſig, løbe.
Barnet ſegjer kvat det ſær, men ikkje kvat det gjerer. (F. Ex. i en Strid med andre Børn).
Barnet lærer i den Skule, ſom det gjeng i. .
D’er betre ſjaa Barnet graata en Moderi.
Naar Barnet er daudt, er Fadderſkapen ute.
Gode Born tugta ſeg ſjølve
Smaae Born gjera ſmaa Sorger; ſtore Born gjera ſtore Sorger.
Dei ſmaae Borni trakka paa Stakken, men dei ſtore paa Hjartat. (Berg). De ſmaa træde paa ſin Moders Skiørt, men de ſtore paa hendes Hjerte.
Smaae Born og galne Folk ſegja Sanning.
D’er ikkje greidt aa hava mange Born og litet Korn. (Vald).
Borni er ſom Kyrna: dei eta det beſte fyrſt. Vald.
Det veit ingen, kvar Borni verda buande.
Barnehand er ſnart ſyllt.
Barnehugen er braad. — Oftere omſtillet: D’er braad Barna Hug. (ɔ: Born kunne ikke bie; de ville have ſit Ønſke ſtrax). Berg.
D’er ingen Barneleik, naar gamle Kjerringar danſa.
Barueminne vil vara lenge. (El. —lengſt).
Barneſkoen hava me alle gjenget i. Barneſorg er ſnart ſløkkt. —— Det vil litet til aa hugga eit Barn. Han er liten Barns Hugnad. (Vald.).
Barneverk er ikke Mannsverk.
Bate. Ein liten Bate fører ſtundom til Skade.
D’er alt godt, ſom er ein til Bate, og ingen til Skade.
Den ſom heve Baten, kann og tola Skaden.
Alle Batar kann ingen venta. — Ofte i en mere fremmed Form:
Ein kann ikkje venta alle Bilkori.
Baat. Liten.Baat er lett aa bryna. (ɔ: Trække paa Land).
D’er betre ein heil Baat en eit brotet Skip.
Den ſom heve Baat, han gjeng ikkje Bikkjeſtrandi. (Sdm.)
Han kjenner Baaten beſt, ſom bygt heve.
Smaae Baatar ſmetta ſram, der ſtore Skip ſtanda faſte.
Smaae Baatar faa fylgja Landet (og ſmaae Folk maa fylgja Standet).
Gamle Baatar vilja leka.
Baatelaus Mann er bunden til Landet.
Bein. Berre Bein kunna ikkje liva. (Det maa vera nokot Kjøt paa).
Den ſom vil hava eit Bein fraa Hunden, fær giva honom Fleſk i Staden. (DeFine 241)
D’er betre aa kaſta eit Bein aat Hunden en bitaſt med honom. — Lat Bikkja hava Beinet, ſo bit ho ikkje.
bein (adj.). Der ein ikkje fær ganga bein, lyt ein bøygja ſeg. — S. luta. —
Det beinaſte er ſtundom ſeinaſte. — Beinveg verd ofte Seinveg.
Beint fram er visſaſte Vegen.— Beint fram er ſtuttaſte, men ikkje alltid lettaſte.
Bekk. D’er betre aa ſtemma i Bekken en i Aai.
D’er ikkje verdt aa ganga yver Bekken etter Vatn.
Mange Bekkjer ſmaa gjera ei ſtor Aa.
bera. Det ein ikkje kann bera, fær ein draga.
Det fær kvar bera ſi eigi Byrd.
Den ſom myket ſkal bera, fær ikkje hoppa høgt.
Berg. Di høgre Berg, di fleire Bakkar.
D’er tryggare aa ſitja paa Berget en i Baaten.
Berg er godt aa byggja paa (men ikkje aa ſaa paa).
Burtanfyre Berget bur og Folk (Tydsk: Hinter dem Berge wohen auch Leute).
D’er aldri ſo langt millom Bergom, at ikkje Trolli ſinnaſt. (Ogſaa Svenſk).
beſt. Det er ikkje alltid beſt, ſom dei roſa meſt.
D’er beſt, ſom beſt er. (= Beſt aa hava det beſte).
Det beſte er godt nog. (Stundom med tillægg: — naar ein berre kann ſaa det. El. naar det ikkje ſtortar).
Naar det beſte er burte, er det andre litet vyrdt.
Naar det beſte kjem, maa det andre gode vika.
Det beſte vilja alle hava. — Det vil dei fleſte hava det beſte, og ingen det verſte.
Sjaa paa dei beſte, og ikkje paa dei fleſte.
bida. Den ſom ikkje kann bida, fær ymiſt lida.
D’er leidt aa bida lenge etter litet. — Lenge bida, og litet faa, er laakt aa ganga paa.
Han fær bida, ſom bunden er.
Den ſom bidar, fær eingang Byr. — Bidande fær Byr, og braad fær Androd. G. N. Bidendr eigu byr, en brádir andróda.
Det fær vel, at ein bidar, naar ein fær nokot godt ſidar. (Eller: ſidan). Efter Udtalen. „Dæ fær væl ein bida, naa’ ein fæ’ noke ſida““. Sdm.
Den ſom bidar ſom Hunden, han et’ ſom Hunden. (ɔ: Jo længere maa venter paa Mad, desmere maa æder).
Lang Biding er ingi Matardrygjing. El. Lenge bida er ingi Matardrygja. (Berg.). Tydsk— Lange hugern iſt kein Brot ſvaren.
bidja. D’er leidt aa bidja lenge um litet.
Han lyt ſjølv bidja, ſom inkje Tilbod ſcer. — Me faa ſjølve bidja, naar ingen byd oſs nokot.
D’er betre bidja en ſtela.
D’er ſtygt aa bidja andre, naar ein kann berga ſeg ſjølv.
Bit (i’). D’er kleent Bit, ſom ikkje feſter paa Fingren.
Den ſom fæſt med Bit, verd alltid bitut.
Bikkja. D’er ill Bikkja, ſom bit ſine eigne Ungar.
D’er verſte Bikkja, ſom bit og ikkje gøyr.
Ein ſkal ikkje gjera ſeg til Bikkja ſyre eit Beins Skuld.
Han kjenner Bikkja, ſom biten er.
Naar Bikkja er burte, ſo bit ho ikkje heime
D’er fleire flekkutte Bikkjor en Preſten-ſi. (Wilse, med Formen „Præstens“). Ellers ogſaa: D’er fleire flekkutte Bikkjor en berre ei.
binda. D’er uvandt aa binda um ein heil Finger.
D’er ikkje verdt aa binda det, ſom ſaſt er ſyrr.
D’er faafengt aa binda um Baneſaaret.
Biſp. Det kann ikkje alle hava Biſpen til Morbroder.
Dei er ikkje alle Biſpar, ſom gjera Bøker.
bita D’er ſeint aa bita, naar Tennerna er burte
Det bit ikkje alt ſom gaper. — El. Det bit ikkje alt, ſom ſyner Tennerna.
Bite (i’). D’er betre ein Bite med Ro en tie med Uro.
Det vil alle hava beſte Biten; det er berre ein, ſom fær honom.
Beſte Biten ſkal ein hava til ſidſt. — Hav tyngſte Taket fyrſt, og beſte Biten ſidſt.
Smaae Bitar er ogſo Mat.
bjoda. Den ſom myket kann bjoda, kann myket krevja.
Den ſom mange vil bjoda, maa myket ſjoda.
D’er ingi Skam aa bjoda til; d’er verre aa ikkje kunna venda. Nordl. Ogſaa i Hall.
(Bioda til, el. „by’ te“, ɔ: gjøre et Forſøg, ſ. Ex. til en Udreiſe).
Det byd ingen betre, en han heve.
Den ſom tek imot, naar det bydſt, han heve, naar det ikkje bydft.
Bjølla. D’er litet um Bjolla, naar Kolven er or.
Naar Bjøllkui ſkinar, fylgja hine etter.
Bjørk. Bjorki er god aa ganga til. — Bjorkekviſten gjerer ingen Skade. (Birkekviſte er nemlig bekvemme til Riis-).
Bjørrn. Det bur ikkje Bjørn i alle Skogar.
Bjørn og Bjørnemann heve ikkje ſame Meining. (DeFine 229. Ogſaa i Leem’s Qvtegnelſerſ).
Bjørnen er ikkje god aa binda. (DeFine 234).
Bjørnen heve tie Manns Vit og tolv Manns Styrke.
Naar Bjørnen kjem, ſo gløyma vel Stutarne aa ſtangaſt.
Ein ſlær ikkje Bjørnen, fyrr han er daud. — El. Faa fyrſt Bjørnen, og flaa ſo Hudi. — Ein ſkal ikkje ſelja Hudi av Bjørnen, fyrr han er fangad.
blaaſa. D’er faaſengt aa blaaſa mot Vinden.
D’er betre aa blaaſa paa en brenna ſeg.
Ein fær ikkje blaaſa, ſo Belgen rivnar.
blind. Han er blind, ſom er boklaus. (Tel. med den Mening at hvad man ikke har opſkrevet, vil man let have glemt; ſaaſom i Regn- ſkabsſager).
Naar blind leider blind, ſo falla dei i Grefti baade.
D’er vandt fyre den blinde aa doma um Literne.
Han er blindaſte, ſom ikkje vil ſjaa. (Wilſe).
bliſtra. ’D’er ute med Bliſtringi, naar Leparne er av.
Egentlig: „Dæ æ taa-gjort mæ Pliſtringen, daa Børridn era burte“. Hall. (Søgner 85).
bljug. Alt for bljug kjem ingenſtad fram. — Alt for blaud kjem atter ſnaud. Jf. Tydſk— Biddes Herz freit nimmer um ein schön Weib.
Det er ſume for bljuge, og ſume for drjuge.
Blod. Vondt Blod gjerer Klaade.
Blodet er aldri ſo tunnt, det ei er tjukkare en Vatn.
Blom. Ein Blom gjerer ingen Krans.
Det veks ikkje Blomar paa alle Kviſter.
Naar Blomen er vænaſte, vil han visna.
blygjaſt. Han blygjeſt ikkje, ſom apaſt vil.
Der ſom er ingi Blygd, er liti Dygd.
Blygſla er Ungdoms Pryda. (El. Barne-Pryda).
Blygſla er Fatigmanns Skade. (Jf. Tydſk: Scham iſt des Armen Unglüd).
Bløyta. Ei Bløyta gjerer litet; ei Røyta er verre. (ɔ: „En kort Gjennemblødning ſtader lidet; en lang fkader meget.)
Det kjem ei Bløyta etter Blaaſtren.
Boge (o’). Ein Boge, ſom ſtend alltid ſtrak, vil verda ſnart for ſlak. Ein fær ikkje ſpenna Bogen ſo hardt, at han breſt. — Bender du Bogen for hardt, ſo breſt han ſnart.
bogna. Det ſom ikkje bognar, det breſt. (Gbr.).
Bok. Ei god Bok tarv ingi Gylling. (o: Forgyldning).
Berre Bok gjerer ingen Mann klok.
Bøker gjera Folk baade viſe og galne.
Klenaſte Bøkerna hava lengſte Namni.
Bonde. Bonde trivſt millom Bønder beſt.
Ein Bonde paa Fotom er høgre en ein Herremann paa Kneom. Jf. Eng. A yeoman upon his legs is higher than a prince upon his knees.
Den ſom plaaga Bonden vil, ſet ein Bondeſon dertil. Leem’s Optegn. Lignende i Svenſk os Danſk
Bonden er ikkje Gaas fyre det, um han er graa. (Wilſe). Eller: Bønder er ikkje Gjæſer, um dei er graae. (Leem).
Bord. Litet Bord og mange Gjeſter er ei Møda.
Det ſkal vera eit Bord fyre Baara. (ɔ: Ladningen bør ikke være ſtørre, end at men har en Kant ſri imod Bølgerne).
Det er ikkje alt bordberande, ſom Folk ſegja. Ogſaa: D’er ikkje alt etande o. ſ. v. (Tel.).
borga. Den ſom borgar, er bunden.
Den ſom borgar det han ikkje trengde, fær ſelja det han trengde.
Ein maa vel borga ei Potta Øl, til ho er tømd.
Den ſom tek ut paa Borg, ſær kvitta med Sorg.
Borg er tvo Manns Sorg.
Bork. Han et’ ikkje Bork, ſom heve Braud.
D’er leidt aa koma millom Bork og Tre. (Om at forstyrre Forholdet mellem elskende eller Venner). Maſiee efter Redertydsk, hvor det findes med Bogstavriim: „ſwichen Borke und Boom“.
Bot D’er betre Bot en berre Sida'. (DeFine 231).
D’er betre ganga med ei Bot en med berr Fot.
Halv Bot er ingi Bot.
D’er kleen Bot, ſom ikkje er betre en Holet.
Boti lyt alltid vera ſtørre end Holet.
Bot og Betring ſtend ſritt fyrr alle. — D’er ingen ſorbodet aa betra ſeg.
Botn. Paa berr Botn er ſeint aa ſpara.
Der ein ikkje naar Botn, fær ein anten ſymja elder ſøkka.
Brand. Ein einsleg Brand kann ikkje brenna. Oftere: Ein Brand kann ikkje brenna; ei Kjerring kann ikkje ſkjenna (= ſkjella).
Den eine Branden kveikjer den andre.
Gamle Brandar kunna brenna paa nytt.
branka. Den eine brankar, den andre bryt, og den tridje heve Staden. Hall. (F. Ex. om Redfkaber, ſom ødelægges ved at gaa fra den ene Haand til den anden). — Noget andet er ſølgende ſra Dalerne eller Jæderen: „Den fysſte braga, den andre bryd’e; den trea ette i Bogjæ flyd’e“. (om at bryde Iis).
Det brankaſt alt, ſom brukat verd. — Paa Sdm. „Dæ gjereſt alt ſo brukt vert’e“, ɔ: Alt ſom bliver brugt, vil med Tiden forſlides.
braſa. Det ſom ſnart braſar upp, det brenn ikkje lenge.
Braud. Ein fær ſøkja ſitt Braud, der det ſinnſt.
D’er betre turrt Braud en ingen Mat.
Misunnt Braud kann ogſo metta.
Nybakat Braud og nykirnat Smør, det gjeng ſom det aat ſeg upp ſjølv. (Lækker koſt er udrøi).
braad. D’er leidt vera braad, naar ein ikkje veit Raad.
D’er braad Barne-Hug. (S. Barn).
Braadfenge kann ſtundom vara lenge. (Berg). (Jf. Isl. Brádfengi vara sjaldan lengi).
Braadgjort Verk vil ikkje vara.
Braadrik verd langfatig. (Ogſaa Svenſk).
brenna. Det brenn ikkje alt, ſom ryk.
Naar det brenn i Veggen aat Grannen, ſkal ein agta ſitt eiget Hus.
Det vil litet til aa brenna ſeg paa, og myket til aa verma ſeg paa. (Hard.).
breſta. Det breſt ikkje alt, ſom knakar.
Ein liten Breſt kann lett verda ſtørre.
Sin eigen Brest kjenner kvar Mann best.
Brev. Ein ſkriv ikkje Brev til næſte Grannen ſin.
Eldſte Brevi ganga ſremst. — Den ſom heve eldſte Brevi, heve fyrſte Retten.
Brevet gløymer inkje. (Hvad man har skrevet, faar man vedstaa)
brjota. D’er lett aa brjota; d’er ſeint aa bota.
Det ein ſjølv bryt i, fær ein ſjølv eta or. (Trondh.). El. Ein ſeet ſjølv eta, ſom ein heve ibrotet.
Broder. Ein Broder ſer gjerna, at ei Syſter verd rik.
Like Brøder ſkal like Kaal ſupa. (Sætersd.).
Det Broder kivaſt i Yngdi, det gløhma dei med Aldren.
Der er inkje Broderbyte i Kaupmannſkap. — Ofte i en nyere Form: D’er ingen Broderſkap i Handel. „D’er ikkje Brors-Byte i Heſtehandel““. Hall.
Brot. Eit litet Brot kann lett verda ſtørre.
D’er altid ein ſom lyt vera Brothogg. (Sdm.). ɔ: Der maa altid være en, ſom gjør det groveſte Arbeide.
broten. Det ſom eingong er brotet; verd aldri ſo heilt ſom ſyrr.
D’er brotne Bikarar i alle Land. (Berg). Ellers ogsaa:
D’er brotne Kjer (el. Kar) i alle Land.
Brud. Ei ſager Brud tarv litet Skrud. Mere sædvanlig:—tarv liti Pynting).
Kvardags Brud er Heilagdags Su. El. Skitſu. (Om En ſom gaa ftadfelig klædt i Utide). Berg.
Rike Bruder faa ſtort Fylgje.
Bruk. Eit ſtort Bruk heve eit ſtort Sluk.
Brunn. Liten Brunn er ſnart upp-auſt.
Naar Brunnen er tom, ſo veit ein kvat Vatnet er verdt.
D’er ſeint aa tekkja Brunnen, naar Barnet er druknat.
bryggja. Som ein bryggjar, ſo fær ein drikka.
Ein ſkal ſo bryggja, at ein heve nokot til aa tyggja.
Ein fær ikkje alt bryggja, ein lyt nokot baka og.
brøyta. D’er leidt aa brøyta, naar vel gjeng. (D’er vondt aa venda, naar alt gjeng vel).
Brøyting er ingi Bøting. (ɔ: Forandringer er ikke altid Forbedringer.)
Bu. Eit ſatigt Bu er betre en inkje. — Eiget Bu er alltid beſt. —Jf. Heim.
Litet Bu er lett aa bhta. (El. ſkiſta).
Det ſyner paa Buet, kvat Bonden er.
bu, v. Der ein bur, er ein bunden.
Han bur illa, ſom bur paa alle Stader.
Den ſom ſkal byggja og bu, kann misſa baade Ukſe og Ku. (De Fine 288, med Forklaring: „Den det noget har, miſter og noget“).
Buhund. Det verd ikkje god Buhund av ein Vargunge. Trondh.
Buk. Ein ſtor Buk tarv ſtor Sluk. (Hall.).
Turfte ein ikkje Buken fylla, ſo kunde ein Baket ſitt gylla. (Sætesd.) Danſk: Var ikke Bugs Fylde, da kunde maa ſin Bag ſorgylde. (B. Shv 1,12l).
Bukk. Ein kann ſadla ein Bukk, til han verd ſo høg ſom ein Heſt (Wilſe).
Bakken veit, at han heve Horn.
Eldſte Bakkarne hava hardaſte Horni.
Ein ſkal ikkje taka Bakken etter Hornom. (Berg. — D’er ikkje beſte Bukken, ſom heve høgſte Horni.
Bumba. Han treng ei ſtor Bumba, ſom Livet or ein annan ſkal ſtunda. ɔ: Man behøver et stort Madskriin, hvis man ſkal oppebie en Mands Død, for at ſaae Beſtillingen eſter ham). Sdm. — S. nøyta. —
bunden. Den ſom er bunden, fær bida.
Han er bunden, ſom Barn ſkal bera.
D’er vondt fyrr ein bunden Hund aa bitaſt.
Bur. Det ſit ingen Fugl ſo godt i Bur, at han ei ſat helder ute.
D’er ſeint aa ſtengja Buret, naar Fuglen er ſlogen.
burte. Det er ikkje burte, ſom koma kann.
Det er ikkje burte. ſom atter kann koma.
D’er ikkje burte, det ein giv Griſen ſin.
Naar burte er ſreiſtat, er heime beſt. (P. Daſs 1,2l6).
Burte er baade ſteikt og ſodet; heime er daa beſte Bodet. (Berg. Nordl.).
Den ſom er burte, høyrer ingi Bøn.
Naar Folk er burte, ſer ein beſt, kvat dei dugde.
Buſkap. Ein ſtor Buſkap treng eit ſtort Beite.
Liten Buſkap giv liten Avdraatt.
By. Ein By er ikkje bygd paa ein Dag. Ogſaa: Byen var ikkje bygd paa ein Dag. Ligesaa: Rom var ikkje bygt paa ein Dag.
Di ſtørre By, di mindre Husrom.
byggja. Den ſom vil byggja, ſkal fyrſt have Tuſt. (El. Grunn). —Ein ſkal byggja paa Tufti og ikkje i Luſti.
Den ſom byggjer ſtort, kann koma ſnart i Skort.
D’er leidt aa byggja ſeg husvill.
D’er leidt aa byggja upp med den eine Handi og riva ned med den andre.
Den ſom byggjer ved Landsvegen, ſær mange Laftarar. El. —mange Meiſterar.
Skal ein byggja etter kvar Manns Raad, ſo kjem det aldri Tak uppaa. Øſtl. (Ogsaa i Svenſk). — Den ſom byggjer etter kvars Manns Raad, hans Hus kjemer ſkeivt aa ſtaa. (Berg.) Ogsaa i Danſk. — „Den ſom vil byggja ette’ kvar Manns Raa’, han fær manga Naverna paa“. Hardanger. — „Byggje du Hus ette kvar Manns Raa, ſaa kjem dæ alle(r) beint aa ſtaa“. Stavanger. (De Fine 232).
Den eine byggjer; den andre bur i Huſet. Vald.
Det ſom braadt er bygt, det ſtend ikkje trygt.
Beſte Byggjaren høgg minſte Sponarne.
Byr (y’). Han fær eingong Byr, ſom bidar. — Han fær Byr, ſom bidar, og Hamn, ſom ror. Nordl.
“ “ “ ikkje kvar Dag, at Byren blæs.
Byren bidar ikkje paa Siglaren. — Byren bloes lika godt, um Siglaren ſøv elder vaker.
Det ſom er ein Manns Byr, er annan Manns Andror.
Maateleg Byr er beſt
Byrd. Ei liti Byrd verd i Lengdi tung.
D’er lett Byrd, ſom med Lyſt er bori.
Den ſom Byrdi ber, veit beſt kor tung ho er.
Den ſom tek Byrdi paa ſeg, fær bera henne.
byta. Der ſom er nokot til aa byta, er nokot til aa kyta. Vald. (Hvor noget ſkal fkiſtes, bliver gjerne noget at anke paa eller tviſte om).
Den ſom byter, ſkal taka ſidſte Luten. (Den ſom deler S1umpen, ſkal ikke vælge ſin egen Deel).
Naar alt er bytt, verd ingen ſnytt. (Tel.).
Byte. Det er godt Byte, ſom er til Bate paa baade Sidor. — El. Godt Byte ſom batar baadom. (Rbg.).
For mange Byte er til Lyte. — Med nytt Byte fylgjer nye Lyte.
Byte er gjort fyre Lyte. Valders. (Meningen er vel at maa vil ſkille ſig ved Tingen, fordi den har en Feil).
Bytta (y’). Den nye Bytta er alltid kvit. Trondh. Bytta gjeng ſo lenge til Brunnen, at ho brotnar. D’er ikkje aa undraſt, at Bytta lek, naar Botnen er laus El. —naar Botnen er or.
bæſa. D’er godt aa bæſa gamle Kyr; dei breſa ſeg ſjølve.
Ein ſkal ikkje bæſa uboren Kalv. Nhl. og fl. (Bæsa: ſætte paa Baas).
Bøn. Di ſtuttare Bøn, di ſtørre Aalvora.
Faa me ikkje vaar Bøn, ſo faa me nokot, ſom er betre.
Leide Bøner byrja med fagre Ord (Jf. Det vil gode Ord til ei laak Ærend).
bøta. D’er beſt aa bøta, fyrr Breſten verd ſtørre.
Det held ſo lenge bøtt ſom heilt. (Tel.).
Det verd inkje ſo vel bøtt, det ei var betre heilt.
bøygja. D’er betre aa bøygja ſeg en ſtøyta ſeg.
Ein fær bøygja Kviſten, medan han er ung.