Sveinkalla-Visa
Sveinkalla-Visa.
Lang er Natt og Dag.
Skal eg utan Lag
alltid sovna, alltid vakna?
Langt er kvart eit Aar,
lang er Haust og Vaar,
lengst er Vettren deim, som Sellskap sakna.
Skal eg utan Lag
alltid sovna, alltid vakna?
Langt er kvart eit Aar,
lang er Haust og Vaar,
lengst er Vettren deim, som Sellskap sakna.
Visst eg hev’ ei Fru,
som eg kallar Du,
men ho høyrer visst til Draugom
utan Maal og Mod,
utan Kjøt og Blod.
Aldri fær eg hena sjaa med Augom,
som eg kallar Du,
men ho høyrer visst til Draugom
utan Maal og Mod,
utan Kjøt og Blod.
Aldri fær eg hena sjaa med Augom,
Ris eg av mitt Bol,
ser den fagre Sol
med ein fager Dag uppstiga,
daa eg tenkjer so:
Giv du var her no,
aa, kor huglegt skulde Dagen siga!
ser den fagre Sol
med ein fager Dag uppstiga,
daa eg tenkjer so:
Giv du var her no,
aa, kor huglegt skulde Dagen siga!
Gjeng eg paa ein Veg,
tenkjer eg meg meg:
Giv no du gjekk ved mi Sida;
fylgde du meg ut,
gløymd’ eg all mi Sut;
aldri nokot vondt eg tyktest lida.
tenkjer eg meg meg:
Giv no du gjekk ved mi Sida;
fylgde du meg ut,
gløymd’ eg all mi Sut;
aldri nokot vondt eg tyktest lida.
Kjem eg av ei Ferd
i den vide Verd,
tenkjer eg med meg einsaman:
Giv du no var nær,
ventande meg her,
daa fyrst av mi Ferd eg hadde Gaman.
i den vide Verd,
tenkjer eg med meg einsaman:
Giv du no var nær,
ventande meg her,
daa fyrst av mi Ferd eg hadde Gaman.
Alt eg heve seet,
alt eg heve frett
der eg daa kom til aa dvelja!
all mi Reiseferd
er forutan Verd,
naar eg inkje derum fær fortelja.
alt eg heve frett
der eg daa kom til aa dvelja!
all mi Reiseferd
er forutan Verd,
naar eg inkje derum fær fortelja.
Mang ein Hugnad stor
paa Guds fagre Jord
ser eg, fegjen og forviten;
endaa er det leidt,
alltid vantar eitt,
alltid vantar Livet rette Liten.
paa Guds fagre Jord
ser eg, fegjen og forviten;
endaa er det leidt,
alltid vantar eitt,
alltid vantar Livet rette Liten.
Er det Sumarkveld,
blenkja Fjell som Eld,
speglar Landet seg i Sundet,
sovnar Livet gladt
i den ljose Natt:
endaa er mitt Hjarta saknad-bundet.
blenkja Fjell som Eld,
speglar Landet seg i Sundet,
sovnar Livet gladt
i den ljose Natt:
endaa er mitt Hjarta saknad-bundet.
Er det Morgonstund,
Fuglesong i Lund,
Sol og Ljos paa alle Kantar,
Eng av Blomar full
glitrande som Gull:
endaa er det nokot, som meg vantar.
Fuglesong i Lund,
Sol og Ljos paa alle Kantar,
Eng av Blomar full
glitrande som Gull:
endaa er det nokot, som meg vantar.
Er det Middagstid,
straalar Soli blid,
kransar alt med stutte Skuggar,
stend alt Land i Glans,
gjeng alt Liv i Dans:
endaa vantar det, som Mannen huggar!
straalar Soli blid,
kransar alt med stutte Skuggar,
stend alt Land i Glans,
gjeng alt Liv i Dans:
endaa vantar det, som Mannen huggar!
Og um Vedret vardt
helder nokot hardt,
kom her Skur med Skyer svarta,
kom her Storm og Brak,
brotnad Vegg og Tak:
ja, daa vantad det, som trøyster Hjarta.
helder nokot hardt,
kom her Skur med Skyer svarta,
kom her Storm og Brak,
brotnad Vegg og Tak:
ja, daa vantad det, som trøyster Hjarta.
All den Lyst, ein Mann
ei fortelja kann,
er daa liti Lyst aa kalla.
All den Sorg, ein maa
alltid tegja paa,
vil daa alltid tvifald tung oss falla.
ei fortelja kann,
er daa liti Lyst aa kalla.
All den Sorg, ein maa
alltid tegja paa,
vil daa alltid tvifald tung oss falla.
Tidt eg tenkte so:
Eitt skal verda no;
slikt eg inkje meir vil lida.
Men min Lagnad log:
„Stopp, eg ser deg nog,
endaa skal du visst faa Lov aa bida.“
Eitt skal verda no;
slikt eg inkje meir vil lida.
Men min Lagnad log:
„Stopp, eg ser deg nog,
endaa skal du visst faa Lov aa bida.“
Tidt eg tykte, som
Lukka til meg kom;
men det vardt ein stutter Fagnad.
Mang ei vinleg Von
vardt til berre Tjon.
Faafengt er aa strida mot sin Lagnad.
Lukka til meg kom;
men det vardt ein stutter Fagnad.
Mang ei vinleg Von
vardt til berre Tjon.
Faafengt er aa strida mot sin Lagnad.
Men som ingen ser
kvat vaar Framtid ter,
kann det endaa myket heppa.
Medan Liv og Mod
er i Mannsens Blod,
skal han aldri sine Voner sleppa.
Dulheim. (Or „Dølen“).
kvat vaar Framtid ter,
kann det endaa myket heppa.
Medan Liv og Mod
er i Mannsens Blod,
skal han aldri sine Voner sleppa.
Dulheim. (Or „Dølen“).