Storegut verd bergteken
Det norske Samlaget, (s. 35–38).
Storegut verd bergteken.
Det var seg ein Kveld i Grunge-Nut,
han Geiterna skulde henta.
Han var so ikring ein vaksen Gut,
og tenkte paa Nordgards-Gjenta.
Han gjekk der og leitad inn og ut.
han Geiterna skulde henta.
Han var so ikring ein vaksen Gut,
og tenkte paa Nordgards-Gjenta.
Han gjekk der og leitad inn og ut.
Der bita Bukkarne mangein Blom,
og sjaa ned i Fossen under.
Det lægste Ljodet kjem att med Ljom.
Det er dette gamle Under.
Den Nuten er kjend fyr Tussedom.
og sjaa ned i Fossen under.
Det lægste Ljodet kjem att med Ljom.
Det er dette gamle Under.
Den Nuten er kjend fyr Tussedom.
So strauk han Blaamann i lange Skjegg,
og sagde: „Me heim maa fara!“
Det var so det skalv i Led og Legg.
Daa var det som nokot svarad;
og Berget sprang upp paa vidan Vegg.
og sagde: „Me heim maa fara!“
Det var so det skalv i Led og Legg.
Daa var det som nokot svarad;
og Berget sprang upp paa vidan Vegg.
Det urd’ og krudde med Bøyg og Bukk
av Folk utor Berg og Haugom.
So høyrd’ han imillom som Klynk og Klukk.
Det svartnad med eitt fyr Augom.
Han fekk ’kje fyr seg til Gud ein Sukk.
av Folk utor Berg og Haugom.
So høyrd’ han imillom som Klynk og Klukk.
Det svartnad med eitt fyr Augom.
Han fekk ’kje fyr seg til Gud ein Sukk.
Det skok og dunde og var slik Sus,
som fælaste Fossen fløymer.
So kvarv han som burt i all den Brus.
Det var, liksom naar du drøymer
og dett ifraa Fjell og store Hus.
som fælaste Fossen fløymer.
So kvarv han som burt i all den Brus.
Det var, liksom naar du drøymer
og dett ifraa Fjell og store Hus.
So saag han ein Skog av Glas i Krull,
sovidt han minnest og meinar.
Av finaste Silke var Salen full,
og Stjernor var Glimesteinar,
og Maanen var Sylv og Soli Gull.
sovidt han minnest og meinar.
Av finaste Silke var Salen full,
og Stjernor var Glimesteinar,
og Maanen var Sylv og Soli Gull.
Det glimde og glodde av alle Ting,
som Folk kunna gjera sæle.
Det druste av Rikdom rundt ikring;
men Folk var furtne og fæle
og gjerd’ honom inne i ein Ring.
som Folk kunna gjera sæle.
Det druste av Rikdom rundt ikring;
men Folk var furtne og fæle
og gjerd’ honom inne i ein Ring.
Dei sprungo kring honom hovudstup
og spente med Hæl og Hasar;
og log, so dei stod i Kruk og Krupp,
og krøkte paa lange Rasar
og var, som dei vild’ honom eta upp.
og spente med Hæl og Hasar;
og log, so dei stod i Kruk og Krupp,
og krøkte paa lange Rasar
og var, som dei vild’ honom eta upp.
Med eit ei Gjenta han fekk aa sjaa:
ho lyste som ljose Dagen.
Og alle dei Trolli rømde daa,
som slegne av all den Agen.
Ho leikad kring honom til og fraa.
ho lyste som ljose Dagen.
Og alle dei Trolli rømde daa,
som slegne av all den Agen.
Ho leikad kring honom til og fraa.
Ho saag paa honom og skifte Lit;
og endeleg so ho talar:
„Eg takkar deg, Mann, for du kom hit:
her sviv eg i desse Salar,
i Glans av Gull utan Mannavit.
og endeleg so ho talar:
„Eg takkar deg, Mann, for du kom hit:
her sviv eg i desse Salar,
i Glans av Gull utan Mannavit.
No verd det kring tusund Aar til Jol,
fraa eg kom i Haug og Hamrar.
Ei Dronning eg er paa Silkestol
og midt i mitt Gull meg jamrar,
og lengtar so saart etter Folk og Sol.
fraa eg kom i Haug og Hamrar.
Ei Dronning eg er paa Silkestol
og midt i mitt Gull meg jamrar,
og lengtar so saart etter Folk og Sol.
Det skjek væl i deg, som i meg det skok,
daa Dag imot Nott eg skifte?
Eg tok ein Mann som var litet klok.
Fyr Gull det var eg meg gifte.
daa Dag imot Nott eg skifte?
Eg tok ein Mann som var litet klok.
Fyr Gull det var eg meg gifte.
So vardt han Troll og til Bergs meg tok.
Eg trappar i Golv, og alting skjer.
Dei Trolli fraa meg eg jagar.
Men Livet meg drep, for det stødt seg ter
i æveleg’ Ungdomsdagar.
Eg fær ikkje døy, fyrr Sol eg ser.
Eg trappar i Golv, og alting skjer.
Dei Trolli fraa meg eg jagar.
Men Livet meg drep, for det stødt seg ter
i æveleg’ Ungdomsdagar.
Eg fær ikkje døy, fyrr Sol eg ser.
Det var meg for trongt paa Heimsens Øy,
og alting eg vilde hava.
Eg stend eit Merke fyr Mann og Møy,
som alting vil til seg grava.
Aa, elsk meg sovidt, at eg kann faa døy!“
og alting eg vilde hava.
Eg stend eit Merke fyr Mann og Møy,
som alting vil til seg grava.
Aa, elsk meg sovidt, at eg kann faa døy!“
„D’er Raad til dess at Ein kann faa døy,“
han svarar med Taar paa Kinnar,
„for Folk dei liva som Gras og Høy,
og fara som Lauv fyr Vindar.
Men du skal vera mi Festarmøy.“
han svarar med Taar paa Kinnar,
„for Folk dei liva som Gras og Høy,
og fara som Lauv fyr Vindar.
Men du skal vera mi Festarmøy.“
Han slengde Kniv under gyllde Tak,
og Soli av Gull seg gøymde.
Daa vardt der Skjelv og daa vardt der Skak,
og Fossar kring honom fløymde
for Berget rivnad med Torebrak.
og Soli av Gull seg gøymde.
Daa vardt der Skjelv og daa vardt der Skak,
og Fossar kring honom fløymde
for Berget rivnad med Torebrak.
I Dagen hans Møy ifraa honom foor
og glapp or dei heppne Hender,
lik Dogg fyr Sol fraa den grøne Jord,
som burt upp i Lufti renner
og legg seg fyr Sol som gyllde Flor.
og glapp or dei heppne Hender,
lik Dogg fyr Sol fraa den grøne Jord,
som burt upp i Lufti renner
og legg seg fyr Sol som gyllde Flor.
Det var som ein Svevn, det han fekk sjaa,
og upp han vaknad som valen.
Naar han det minnest, — det tidt kjem paa —,
han stend og stirer som galen.
Du ser og drøymer, men kann ’kje faa.
og upp han vaknad som valen.
Naar han det minnest, — det tidt kjem paa —,
han stend og stirer som galen.
Du ser og drøymer, men kann ’kje faa.