Storegut paa Marknaden
Det norske Samlaget, (s. 58–59).
Storegut paa Marknaden.
Til Marknads kjem Karen, som Styrken er i.
Han er den, som er stor, han er den som er fri.
Um han kjem utan Hest, utan Smør, utan Skinn,
han er den, som fær Hus, han er den, som kjem inn.
Han er den, som er stor, han er den som er fri.
Um han kjem utan Hest, utan Smør, utan Skinn,
han er den, som fær Hus, han er den, som kjem inn.
Til Marknads foor Storegut eingong eit Aar.
Det var endaa det Aaret, her var slikein Vaar:
Daa me rodde til Kyrkja um Tjugondag Jol;
og ved Sumarnætt Gauken i Liderna gol.
Det var endaa det Aaret, her var slikein Vaar:
Daa me rodde til Kyrkja um Tjugondag Jol;
og ved Sumarnætt Gauken i Liderna gol.
Han Numdølen Ramberg laut finna seg ut;
for han Ramberg’en var slik ein makalaus Gut.
Han gjekk der, um stundom han tok seg ein Taar,
som Frikar paa Marknaden Aar etter Aar.
for han Ramberg’en var slik ein makalaus Gut.
Han gjekk der, um stundom han tok seg ein Taar,
som Frikar paa Marknaden Aar etter Aar.
Han Heiddølen Flørann og Hallingen Flø,
og so Eivind av Eikja, den Kjempa fraa Bø,
og Vossingen Sigurd og Valdresen Svein,
deim tok han paa Marknaden Ein etter Ein.
og so Eivind av Eikja, den Kjempa fraa Bø,
og Vossingen Sigurd og Valdresen Svein,
deim tok han paa Marknaden Ein etter Ein.
Den Ramberg’en Kararne fyre seg tok,
og so skaut han paa Oksli og riste og skok,
og slengde i Dansen paa Golv elder Voll
med Foten og slo deim som Koglar ikoll.
og so skaut han paa Oksli og riste og skok,
og slengde i Dansen paa Golv elder Voll
med Foten og slo deim som Koglar ikoll.
Men daa han i Dansen fekk Storegut fatt,
ja daa fann han væl den, som so lett ikkje datt;
for daa han flaug til som paa annan ein Kar,
han skvatt ned paa Golvet so lang, som han var.
ja daa fann han væl den, som so lett ikkje datt;
for daa han flaug til som paa annan ein Kar,
han skvatt ned paa Golvet so lang, som han var.
Som Katten han kunde paa Foten seg snu.
Som ein Eld spratt han upp og skreik i: „Kven er du? —
Ver kven som du vil; men ein Frikar som eg
vil stødt vera Ven med ein Storkar som deg.“
Som ein Eld spratt han upp og skreik i: „Kven er du? —
Ver kven som du vil; men ein Frikar som eg
vil stødt vera Ven med ein Storkar som deg.“
Han lyfter sitt Glas og kved i med eit Rop:
„Me dei store og sterke skal halda ihop.
Kvar god er fyr seg utan Aabry og Harm:
Ein sterk er i Ryggen, ein annan i Arm.“
„Me dei store og sterke skal halda ihop.
Kvar god er fyr seg utan Aabry og Harm:
Ein sterk er i Ryggen, ein annan i Arm.“
Aat dette han Storegut lo, der han stod;
for han sjølv var so sterk, at han attaat var god.
So drakk han med Ramberg’en hugheilt ein Dram.
So gjekk dei som Brøder paa Marknaden fram.
for han sjølv var so sterk, at han attaat var god.
So drakk han med Ramberg’en hugheilt ein Dram.
So gjekk dei som Brøder paa Marknaden fram.
So foro dei kringom i Storleiken sin.
Der vardt stilt, som naar Katten til Musi kjem inn.
Sin Fagnad dei fingo som gjævaste Gjest.
Men Storegut, sagde dei Alle, var best.
Der vardt stilt, som naar Katten til Musi kjem inn.
Sin Fagnad dei fingo som gjævaste Gjest.
Men Storegut, sagde dei Alle, var best.