Storegut er landlyst

A. O. Vinje

Storegut

Det norske Samlaget, 1868 (s. 51–52).

Storegut er landlyst.

---

Det litet vardt av Kongens fagre Ord;
for alle Kongens Umbodsmenn her Nord,
dei alt det gamle munde halda paa,
so der var ingen Rett fyr oss aa faa.
I Fengsel Lofthus’en vardt kastad, han,
og der vardt drepen av ein Tilsynsman.
Og me dei andre, som var med derned,
me miste Guds og Folks og Kongens Fred
og skalv fyr kvar ein Skarve-Mann me saag,
og rett som ville Dyr paa Skogen laag.

Kvast biter det i Snjo og Frost og Vind
aa stengjast ut’ og ikkje koma inn
og høyra Laasen i fyr seg aa slaa.

Du gjeng og dreg paa sidste Andadrag,
naar trøytt du gjeng ikringum Dag paa Dag
og aldri minste Biten Mat kann faa.

Det gjeng paa Livet, naar du frys og svelt;
men endaa er du verre kringum elt,
naar du eit venlegt Aasyn ei fær sjaa:

naar slike Folk, som fyrr du kjende best,
ifraa deg røma, som du hadde Pest,
og dit du ser, dei venda Augo fraa.

Som naar du i den myrke Haustens Kveld
di Laava ser aa loga upp i Eld
med alt det Høy og Korn, som i den er;

so er det, naar du ser, at kvar og ein
er hard imot deg liksom Stokk og Stein
og burt di Hond til Helsing fraa seg slær,

og i di Sorg si Hevn og Gleda finn,
og aat kvar Sukk og all den Graaten din
stend berre kald og flirer der og lær.

Det svartnar fyr deg. Du er nær aa døy.
Det brenner upp ditt heile Korn og Høy.
Du vilde døy, men døy du ikkje fær.

---

---