Storegut er bukjær
Det norske Samlaget, (s. 77–78).
Storegut er bukjær.
Han Storegut ingenting drog seg fraa;
i Elsk han til Alt var bunden,
baad’ Folk og Fe, baade store og smaa,
ja endaa Katten og Hunden.
Det Hjarta, som elskar fyr alt maa slaa.
i Elsk han til Alt var bunden,
baad’ Folk og Fe, baade store og smaa,
ja endaa Katten og Hunden.
Det Hjarta, som elskar fyr alt maa slaa.
Han vaksen var upp baad’ med Saud og Geit
og Bukken med Skjegget lange.
Han saag det, at Bølingen myket veit
og gjeng der med Tankar mange;
sjølv Grisen er klok, um han enn er feit.
og Bukken med Skjegget lange.
Han saag det, at Bølingen myket veit
og gjeng der med Tankar mange;
sjølv Grisen er klok, um han enn er feit.
I Fe som i Folk er eit Hjartalag;
dei kunna i Elsk seg gilda.
Du ser, at dei hava eit Mannadrag
og graata, so Taarer trilla.
I alt, som hev’ Liv, er det sama Slag.
dei kunna i Elsk seg gilda.
Du ser, at dei hava eit Mannadrag
og graata, so Taarer trilla.
I alt, som hev’ Liv, er det sama Slag.
Som Smaagut han gjætte; daa lærde han
med Bølingen stødt aa spraaka.
Og altid det sama so gjorde han,
naar sidan eit Naut han raakad.
Med alting han talar den gode Mann.
med Bølingen stødt aa spraaka.
Og altid det sama so gjorde han,
naar sidan eit Naut han raakad.
Med alting han talar den gode Mann.
Og Vyrdnad han lærde av velverd Ku,
av Hesten han lærde sansa,
av Lambet han lærde seg lett aa snu,
av Bukken aa hallingdansa.
Sjaa Livet ikring deg, so dansar du!
av Hesten han lærde sansa,
av Lambet han lærde seg lett aa snu,
av Bukken aa hallingdansa.
Sjaa Livet ikring deg, so dansar du!
Og raakad det til, han ein Mann fekk sjaa,
som Hesten sin slog og plagad,
so kunde han Hesten spretta ifraa,
og Lasset i Kneiken draga.
Den Veike skal Hjelp av den Sterke faa.
som Hesten sin slog og plagad,
so kunde han Hesten spretta ifraa,
og Lasset i Kneiken draga.
Den Veike skal Hjelp av den Sterke faa.
Og gjætt’ han um Vaaren, naar Snjoen gauv,
og Bølingen solten stunde,
so braut han av Raunen det vesle Lauv
til Kui, som stod og drunde.
Mot Bøn av den Soltne ver aldri dauv!
og Bølingen solten stunde,
so braut han av Raunen det vesle Lauv
til Kui, som stod og drunde.
Mot Bøn av den Soltne ver aldri dauv!
Og glad var hans Bøling i Guten sin,
og rundt seg kring honom kransad,
og kyste hans Hender og Blomekinn
og upp etter honom dansad.
Det Hjarta, som elskar, kvar Skapnad finn.
og rundt seg kring honom kransad,
og kyste hans Hender og Blomekinn
og upp etter honom dansad.
Det Hjarta, som elskar, kvar Skapnad finn.
Han livnad vardt upp kvar ein einast Vaar,
naar Kid han seg saag aa kjæta.
Dei Sumrar han gjekk liksom sjuk og saar,
naar inkje han Fe fekk gjæta.
I Borddalen gjætt’ han det siste Aar.
naar Kid han seg saag aa kjæta.
Dei Sumrar han gjekk liksom sjuk og saar,
naar inkje han Fe fekk gjæta.
I Borddalen gjætt’ han det siste Aar.