Side:Vinje-Diktsamling.djvu/177

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest
161
Ved Rundarne.

No ſeer eg atter ſlike Fjell og Dalar,
ſom deim eg i min fyrſte Ungdom ſaag,
og ſama Vind den heite Panna ſvalar;
og Gullet ligg paa Snjo, ſom før det laag.
Det er eit Barnemaal, ſom til meg talar,
og gjer meg tankefull, men endaa fjaag.
Med Ungdomsminne er den Tala blandad:
det ſtrøymer paa meg, ſo eg knapt kan anda.

Ja, Livet ſtrøymer paa meg, ſom det ſtrøymde,
naar under Snjo eg ſaag det grøne Straa.
Eg drøymer no, ſom før eg altid drøymde,
naar ſlike Fjell eg ſaag i Lufti blaa.
Eg gløymer Dagſens Strid, ſom før eg gløymde,
naar eg mot Kveld av Sol eit Glimt fekk ſjaa.
Eg finner vel eit Hus, ſom vil meg hyſa,
naar Soli heim til Notti vil meg lyſa.

Alt er ſom før, men det er meir forklaarat,
ſo Dagſens Ljos meg ſynes meire bjart,
og det, ſom beit og ſkar meg, ſo det ſaarat,
det gjerer ſjølve Skuggen mindre ſvart;
ſjølv det, ſom til at ſynda tidt meg daarat,
ſjølv det gjer harde Fjellet mindre hardt.
Forſonad’ koma atter gamle Tankar;
det ſama Hjarta er, ſom eldre bankar.