gjere illa, fyst ho inkje med Takksoga gjev Gud atter alt. Og difyre kunna ikkje Naade-gaavorne renna inn i oss, av di me ero utaftjame mot Gjevaren, og ikkje lata alt renna tilbaka til Kjelda som det kjem ifraa. For denn vil stødt faa Naade, som takkar verd ugt fyre det; men det som plagar verda gjevet til den audmjuke, mun verda tekjet ifraa den høgmoduge.
3. Eg vil ingji Trøyst hava, som tek ifraa meg Hjarta-myksla; eg ynskjer ikkje helder slike andlege Syner som avla Høgmod. For alt som høgt er, er ikkje alt heilagt, og alt som tekt er, er ikkje alt godt, og all Traa er ikkje rein, og alt som er oss kjært, likar ikkje Gud. Gjerna tek eg imot denna Naaden, som stødt gjere meg meir audmjuk og gudrædd og meir reid til aa forsaka meg sjølv. Denn som er upplærd med Naade gaava, og refst med det at Naaden vart tekjen ifraa honom, hann mun ikkje vaaga aa gjeva seg sjølv Æra for nokot godt, men stend helder ved, at han er faatøk og naken. Gjev Gud det som Guds er, og gjev deg det som ditt er, det er: Gjev Gud Takk fyre Naaden hans, men statt ved, at Skuldi høyrer deg einsaman til, og at du er verdug til Refsing fyre Skuldi.
4. Set allstødt deg sjølv lægst, so skal du faa det høgste, for det høgste stend ikkje med Lag utan det lægste. Dei høgste Heilagmenni hjaa Gud ero dei lægste hjaa seg sjølve, og di meir brikne dei ero no, di aud mjukare ero dei i seg sjølve. Dei ero fulle av Sanning og himelsk Heidr, og traa ikkje etter faafeng Æra. Dei som ero grunnfeste og styrkte i Gud, kunna slett ikkje vera høgmoduge. Og liksom dei gjeva Gud Æra fyre alt godt dei hava fengjet, so søkja dei ikkje Æra fraa
