Side:Tolstoi-boki.djvu/195

Fra Wikikilden
Hopp til navigering Hopp til søk
Denne siden er korrekturlest


fell paa kne for han). Kjære far! Tilgiv no du meg min stakkars syndar! Alt fraa den fyrste tid eg gav meg inn i dette liderlege levnet aatvara du meg og sa: «Gjev du fanden ein finger, so tek han heile handi»; men eg vilde kje høyra paa deg, min syndetræl, og so fekk du daa rett likevæl. Tilgiv meg i Jesu namn!

Akim (sjæleglad). Gud vil tilgi deg, min kjære gut! (tek han i fanget). Du sparde kje deg sjølv; men daa vil nok han bera over med deg og hava medynk med deg. Gud, aa gode Gud i himmelen!

(Eldstemannen kjem).

Eldstemannen. Her er daa vitne nok.

Gendarmen. Me held forhøyr med det same.

(Nikita vert bunden).

Akulina (stiller seg jamsides med Nikita). No skal eg fortelja alt som det er. Høyr no meg.

Nikita. Det er ikkje meir aa høyra no. Det er eg aaleine som er skuld i altihop. Det er mitt paafunn, mitt verk. Gjer so med meg det de vil. Eg seier ikkje eit ord meir.