Den tanken gjekk han og bar paa ein heil sumar. Hadde han berre so sant orka den lange vegen, det skulde visst vorte uvandt med aa faatt boki »paa trøkken«, og sagte hadde det vorte ei vend med noko til klæde og, so han kunde synt seg skamlaus millom kyrkjeaalmugen ved Heidalskyrkja. »Gud gje eg so sant kunde naa han Oskar!« sukka han so uppgjeven meir en ein gong.
Men vegen var for lang og beini hans for gamle.
Salmorne og songane aat Hansliguten var elles, naar ein skulde seia som sant var, ikkje noko vidare tess. Diktargivnad aatte han ikkje. Han kjende ikkje nokon trong til aa dikta, men tok det som eit fyresagt — arbeid, og det som for honom galdt mest um, var, at det rima nokolunde skikkeleg. Kunde han attaat faa innfletta myrke og uvanlege ord, som synte kor vel kjend han var i bibelen — so var han nøgd med di. »Mezeks pauluner«, »Kedars fengsel«, »Kedars plager«, »yndig Copherdrue«, »falske Diotrephes«, »tungers gemak« o. s. v. var ord som han jamt hadde bruk for, hjelp ikkje han meir en ein gong bendest hardt med dei, for aa faa dei til aa rima. So hadde dei fleste vers smaa tal, som viste nedst paa bladfoten, der han hadde ei lista yver bibelspraak.
Naar Hansliguten vilde »setta opp« salmor eller gudelege sange, la han opne fram-med seg bibelen, Kingo, Lars Linderot og Luthers store katekisme. Og med dei kjeldor ved handi kunde han »setta opp« kva tid det var — han hadde ikkje bo aa venta paa at aandi kom yver honom.
Imillom dei 60—70 salmor og songar han hev skrive, er det vissa tvo som hev kosta honom baade stræv og hovudbrot. Dei er paa tolv vers kvar seg, og soleis »oppsette«, at naar ein les isaman fyrste bokstavane i fyrste lina i kvart vers, vert det »Ole Brorusten«. I titelen paa salmeboki si hev han au fletta inni fyrebokstavane i namnet sit:
