Men daa han fekk høyra, at eg korkje paa sett eller
vis tordest gaa frami den greia, vart han svært modlaus og
burtgjeven — han hadde ikkje venta seg nei av meg aat
desse! Han vart sitjande og svelgja graaten.
Det gjorde illt aa sjaa, kor nær det gjekk Hansliguten, at eg ikkje kunde gjera honom den minste beinka med aa faa prenta salmorne hans. For det var ei av dei kjæraste vonerne han aatte eg laut sløkkja for honom den gongen. Desse salmorne, dei hadde han tenkt skulde vore arven etter honom aat hans »troende venner« baade innabygdes og vidare, livt att etter honom, einslege menneskja, og bore namnet og minnet hans uppe, naar gravi gøymde han. Og det skulde vore slik hugnad no, det bar til aa lakka mot enden, aa kunna visst, at salmorne og songane hans var spreidde millom dei han hadde havt si største gleda av aa vera i lag med — dette vetle arbeidet hans kunde truleg bode dei lite hugnad att. — —
No var det ikkje meir aa tenkja paa med di.
Det varde lenge, fyrr Hansliguten heilt upp orka aa sleppa voni. — Kan henda eg kunde faa betre utkoma, best det var. Han tala varlegt frampaa um detta fleire gonger dei siste aari me var grannar. Daa det aldri var noko javerd aa faa av meg, vart han i hug aa senda presten salmeboki si, paa voni um det var nokor hjelp aa uppnaa hjaa honom. Men det var stengt der au. Presten sende boki attende, og skreiv med, at so vidt han kunde skyna — han hadde elles so vondt for aa lesa slik gamaldags skrift — so var desse salmorne eit vakkert uttrykk for at diktaren med eit botferdugt og truande hjarta heldt seg til Vaarherre. So skreiv presten — men ikkje eit halvdrege ord um noko meir.
— — — Enn um han hadde vore god-til aa brøkja seg fram radt til kongen sjølv og synt honom salmeboki si?
