Fraa samlagsstyret.
Styret for Det norske Samlag vil sjølvsagt freista, so godt det kan, aa retta seg etter dei ynskje og krav som lagsmennerne kan koma med. Men det er no ikkje alltid so greit med det helder. Det kan stundom henda, at dei ymse ynskje elder krav stend i ein nær sagt uløysande motstrid til einannan.
Soleis var det for ei tid sidan den eine etter den andre som skreiv og tala til os um at me burde taka aat att med den gamle skikken aa senda ut aarslista, eit slags manntal yver lagsmennerne. Det var so mange som fann hugnad i aa sjaa, kva folk dei hadde med seg i laget; og det trur me so gjerne, etter det me kan slutta fraa os sjølve. Men daa me so hadde lova aa retta os etter dette ynskjet, so vart det skrive til os, at det var slett ikkje sagt alle likte aa faa sit namn kunngjort paa den maaten. Det vart ikkje nemnt nokon annan grunn, en at det nok kan vera folk som likar aa lesa eit og anna paa maalet og soleis gjerne vil tinga »Syn og segn«, um dei ikkje er maalmenner, og daa helder ikkje ynskjer aa staa som medlemer av eit maallag med det fyremaalet som Det norske Samlaget arbeider til.
Sidan hev det ogso vore skrive i bladi noko i same lei, at det kunde vera mange som vilde tinga »Syn og segn«, anten dei var maalmenner elder ikkje, at dei trudde Det norske Samlaget gjorde vel i aa greia det slik, at ikkje-lagsmenner og kunde faa tinga »Syn og segn«, og at Samlaget sjølv vilde staa seg paa dette.
Det kan godt vera det er so, at dette vilde vera til gagn for Samlaget elder for den sak det hev til fyremaal
