lata seg hugsvala av det svalaste svale og mjukaste mjuke, av vatnet i ein bekk, ei elv elder ein sjø, so er det ikkje vandt um kva ein vil av det slaget paa dei kantar. Det kjølande, dolmande vatnet sveipande seg heilt ikring all branden og mauringi, det er so at knapt Kneipp ein gong kan hava drøymt det. Er det daa ein og annan gluggen inn til sjølve holdet, so er det berre so mykje betre. Der kan sæla so mykje lettare trengja lukt inn i inste sjæli med ein gong. Likevel gjer ein no rettast i aa halda maate med dette som med all ovfagnad. Ein kan so lett verta noko blaut og kvælen for aldri so liten motgang etterpaa.
Det er berre eitt som kan spilla all fagnaden paa ei slik ferd, og det er naar ein raakar ut for slike folk som det nettupp var meiningi aa røma ifraa. Eg meiner ikkje nettupp lensmenner og andre rettens folk, — eg meiner desse fylgje av byfolk og andre langferdingar som ein no møter alle stader. I byen, der er det ikkje onnor raad; der fær ein tola dei, og kan endaatil koma seg til aa finna hugnad i ein og annan av dei. Men raakar ein dei so ute paa landet, der ein tykkjer ein skulde vera fri dei ein gong, so hjelper det ikkje, um det er dei skikkelegaste folk i sit slag du kan tenkja deg; det fyl eit ulikjende med dei, som ei minning um ein vond draum. Annarleis derimot med bygdafolk, kor uvande dei elles kan vera; dei høyrer med der dei er, og høver med, som dei skulde vera vaksne upp or grunnen, — aa segja um ikkje det er slike som hev skapa seg altfor mykje til etter byfolk, baade utantil og innantil.
Eg hugsar ein gong og gjorde ei ferd i lag med ein kjenning yver fjellet fraa Gausdal elder Svatsum til Skrautvaal i Valdres. Eg er mest rædd for aa segja, kor hugsamt det var paa denne ferdi; for det beste av alt var no likevel det, at heile vegen saag me ikkje likt til eit einaste bymenneskje, berre egte gudbrandsdøler og valdrisar, so nær som ein og
