»Drammensvegen« gjeng no berre til Skarpsno. Det er daa ikkje alt som hev vorte større helder no mot i gamle dagar.
Eg tykkjer soleis eg kan rekna det for eit røysnastykke, berre at eg her i sumar gjorde ei ferd paa mine eigne bein gjenom heile Gudbrandsdalen, etter sjølve storvegen, fram og attende, endaa um det ikkje skulde vera stort anna aa segja um ferdi.
Det var no elles ikkje med den tanken aa gjera eit karsstykke, at eg tok paa meg ferdi og tok det paa den maaten som eg gjorde. Det var nok andre, og betre grunnar, fær eg segja, som var avgjerande. At ein brukar dei fargreior som ein no likevel maa hava med seg, kvar ein fer, skulde det vel elles ikkje trengast so mange grunnar for. Ein maa vera komen noko langt i »utvikling«, um ein skal finna det verdt aa taka ein hest med kjerra fraa anna arbeid berre for ein vanleg nordmans-skrott og ei lett skreppa og ei endaa lettare pengebok. Paa same tid var det og um aa gjera aa koma fort fram og attende, og difor var det eg denne gongen tok lettaste og beinaste vegen og ikkje kaga etter alle dei freistande sidevegarne. Attaat det vilde eg no likevel gjera meg all den hugnad eg kunde faa av ferdi, naar eg endeleg ein gong slapp laus fraa denne byen og kunde faa leva som eit menneskje ei stund. Det vil gjerne verta so faa av slike stunder, etter ein er komen so langt, at ein tykkjer ein veit kva det er aa leva. Men ein kan ikkje kalla det aa leva heilt, naar ein skal sitja stiv i ei kjerra, med ein skjussgut hangande bakpaa. Etter ein hev havt alle desse menneskjorne innpaa seg, kvar ein snur og vender seg, so vil ein helst vera fri slikt paaheng. Og ein skjussgut er no og eit menneskje, som ein ikkje godt kan fara saman med i timevis utan aa tala til honom. Og talar ein ikkje til honom, so finn han paa noko anna; tek til aa syngja, skal vera, — uppatt og uppatt det same heile vegen, men so løynsk, at det er raadlaust aa faa tak i kva
