greia paa kven detta var, vonoms snøggare — jau, so var det Hansliguten.
Den gongen budde han i ein heim dei kalla Fossen; me saag endaa i hafella der fraa glasom heime. Han fór med noko smaatt snikkararbeid av og til, og just den fyrre dagen raakte han so ille paa, at han hogg eit stort skar i snikkarbila si. Og no var det erendi hans aa spyrja, um det var so vel han fekk slipa atti øksi paa den nye slipesteinen vaar. Jau, det skulde vore uvandt med di, maa vita, berre karane hadde vore heime, men dei var paa sætri etter høy i dag. Men daa var eg ikkje sein aa bjo meg fram eg heller; eg skulde draga nysteinen, eg — han gjekk so lett, maa vita, at eg kjende mest ikkje til eg drog han.
Ja, Hansliguten tykte det var grepa, at eg var so gild kar, fekk seg varmt vatn og bar til med slipingi.
Det var sant, at den store slipesteinen var lett i gjengi, og dei gongene han far slipte kniven sin, kjende eg aldri at det leitte paa noko større; var det øks han slipte, gjekk det altid ikkje so lett, men det var no ikkje vyrande det heller. Men no var det reint utrulegt kor slipesteinen hekk atti med ein gong — han klembde øksi godt innaat, Hansliguten, og kvar gong eg slo veivi umkring, laut eg so høgt upp med armom, at eg stod paa tæom, og brukte eg ikkje heile mi magt med det same, vilde steinen stadna.
Jamenn vart eg reint andpusten, — men so stend det fulla ikkje lang ridi paa — han ser alt paa øksi no, ho er sagte trast god nok? Nei, ho var ikkje — han klembde ho innaat paa nytt lag, reint nauhardt og.
Nei, so urimeleg tung som slipesteinen tok til aa verta — tyngre og tyngre for kvar gong han gjekk umkring — snautt berre med naudi eg fekk slita han rundt! Ikkje saag det ut til at denna stygge bila vart heil-eggja meir heller; um han saag paa ho att imillom, var det berre aa taka til med sama tjaaket att. Eg vart so brennande heit i kjakom
