heia og smatta med tunga. Men Zarathustra vart sturen og sa til sit hjarta:
»Dei skynar meg ikkje. Eg er ikkje munnen for desse: øyro.« — — —
Fyre solrenning.
Du himmel yver meg, du reine! djupe! Du ljosavgrunn! Eg ser paa deg, og det rys i meg av guddomslyster.
Aa stupa meg i di høgd — det er mit djup! Aa berga meg i reinleiken din — det er mi uskuld!
Gud er løynd i sin vænleik: soleis løyner du dine stjernor. Du talar ikkje: soleis kunngjer du meg din visdom.
Tagall yver brusande hav er du i dag gjengen upp for meg; din kjærleik og di blygsla talar aapenbaring til mi brusande sjæl.
Fager som du kom til meg, duld i din vænleik, tagall som du talar til meg, berrsynt i din visdom:
— aa, kor godt eg gat all di sjæls blygsla! Fyre soli kom du til meg, den einslegaste.
Me er vener fraa upphavet: saman hev me græme og gruv og grunn; endaa soli hev me saman.
Me talar ikkje til einannan, av di me veit for mykje; tagalle smiler me einannan vaart vitende til.
Er du ikkje ljoset til min eld? Hev du ikkje systersjæli til mi vitsemd?
Saman lærde me alt: saman lærde me aa stiga upp yver os sjølve og skyfrie smila, —
— skyfrie smila ned or bjarte augo og fraa endelaus avstand, naar tvang og maal og skuld yljar som regn under os.
