Hansson. Asbjønn fekk fat i beislet, dei hine i istigi. Gyllenløva var so snodig til aa hogga. Han hogg øyra av den eine, nosi av den andre, og tvo fingrar av Asbjønn Hansson. Daa let dei honom vera. Gyllenløva hadde høyrt gjete det skulde vera so fantegjengt paa Boreskogen. So reid han einkom og vilde sjaa, um dette var daa noko. Ein av fantarne heitte »Gusen«. Han gav seg til i Skafsaa bygd paa austlandet, — »Naselausen« i Tordal, » Øyrelausen« i Sætisdal. Asbjønn Hansson gav seg til paa Hylesta. Han var den fyrste som svarva rokkar her i dalen. Hybyggarne skjulte honom, av di dei vilde ikkje vera av med honom. Dei kalla honom »Fingerlausen«. Ætti kalla dei »Fingerlausarne«. Dei var utifraa kunstige og hendige.
Hallvor Aakre, systerson hans Storejon, var ein gong ut til Hylesta i eit bryllaup. Der var Asbjønn Hansson. Han kytte og duna. Tvo av dei beste var aldri noko for honom. »Kanskje kunde du faa nok med ein,« sa Hallvor. »Daa lyt du setja fram andre karar,« raut Asbjønn i, »elder so koma sjølv, um du held deg kar.« Hallvor ræddest han skulde kje standa honom; han var daa sovidt vaksen kar. Men Asbjønn rein seg inn paa honom. So greipst dei, og rendest og okst rundt tilet. Det svingla so til, at Hallvor fekk honom i velten nedmed bordet, og gav paa honom der. Daa vart dei skilde. Asbjønn rauk paa att, men Hallvor la honom yver ende, so han vart liggjande nedmed bordkrakken. Daa laut han gjeva seg greitt. Storejon gjekk i møte med han Hallvor, daa han kom heimetter. »Korleis hev du stae deg i Hansaturen, bror?« sa han. Han totte so grumt, at han hadde stae seg so godt. Sidan kalla dei denne ota »Hansaturen«.
Storejon var trek og storvaksen. Han var ei usyn i kyrkjevegen. Kyrkjekufta hekk sovidt inpaa herdi; det var bruk aa hava det soleis med kuftorne i den tidi. Hallvor Aakre var ikkje meir en aatte og seksti tummar høg, men
