Hopp til innhold

Side:Om Humanisten og Satirikeren Johan Lauremberg.djvu/113

Fra Wikikilden
Denne siden er ikke korrekturlest

9.

  Artibus his Aurora favet, gratoque moratur
Intuitu, donec decimo campanula pulsu
Quassata ad piscem vocet intestina recentem,
Ad far candidulum, & puri carchesia zythi:
180. Cui pernæ cuneus, cui bima supernatet halex
In stomacho, languenti irritamenta palato.
  Quod superest lucis, pugilis schola densa periti
Exhaurit: Gallus potiores abripit horas
Mirmillo, antiquo meliùs docturus, ad Orcum
185. Sternere subtilem, dignumque indagine callem.
Ridiculum est, homines populari occidere sicâ,
Aut stivâ costas, aut conto illidere calvam:
Impius hoc miles, vel prædo novit avarus,
Aurigæque leves, & filius Alphesibæi:
190. Artifice hîc opus est dextrâ, inconcessaque vulgo
Vis animi, studium longè sublimius optat.
Ingenti pretio, & multo sudore parandum est
Ut discas mactare viros, & triste cadaver
Carnifici fecisse manu. Tua gloria poscit,
195. Heroum ô sangvis, totas impendere vires,
Ut varias cædis species, & nomina discas,
Temporaque, & miros distorto corpore flexus:
Quis tenor insidiis habilis: quota linea guttur
Transfodiat, qualis pulmonem perforet ictus:
200. Ut cadat hesternus docto sub vulnere amicus,
Utque queas audax in fortem arcessere pugnam
Semideum socium, si quem tibi fecerit hostem
Liberiorve jocus, spretive injuria pocli.
Hinc verus tibi surget honos, & gloria major,
205. Quàm quos pro patriâ, pro relligionis avitæ