Hopp til innhold

Side:Om Humanisten og Satirikeren Johan Lauremberg.djvu/108

Fra Wikikilden
Denne siden er ikke korrekturlest
In mentes hominum, qui nil sine carmine felix
Nil faustum esse putant. Sine carmine, nemo Magister,
Nemo potest Doctor fieri. Cùm ducit amator
Formosam in thalamos nympham, si Carmina desint,
30. Nocte jacet totâ tenuis sine robore nervus,
Non magis arrecto quàm Nestoris hernia collo.
Carminibus dictis, generosa semina prolis
Sponsa capit; plebejæ animæ sine carmine surgunt.
Cùm moritur dives, mœstæ sociata cupresso
35. Sportula cartarum properat: lugubre viritim
Pullatâ servus currens in sindone carmen
Distribuit populo: cantata hæc nænia pellit
Eumenidas, Stygii obturans tria guttura monstri,
Nec sinit ut tristi damnetur spiritus Orco,
40. Tam longis numeris, tam crebro carmine tutus.
  Nec Latias tantum Musas, queis Arma virumque
Pascuaque & segetes cecinit Maro, queîsque Tibullo
Delia, & inconstans Nasoni dicta Corynna est,
Grandisoni tentant vates. Jam scanditur Oeta
45. Doricus; epoto jampridem Tibride, docti
Turbantur latices Aganippidos Hippocrenes.
Et sacer llissi torrens, quem Græcia quondam
Ilimem, ac puráà manantem viderat undâ,
Sordidus & putris cœnosâ uligine torpet.
50. Quique thymo florens, cythisoque insignis Hymettus
Pindaricas saturavit apes, hinc stercora nostri
Hirsutasque legunt vepres, & oleta Poëtæ.
  Scilicet & vastæ nuper trans æquora Balthes,
Oppositosque sinus Cimbrùm, Germana poësis,
55. Ire peregrinas audax dum tentat in oras,