86
atter fraa Kyrkja, og sidan var han med honom baade heima og burte, og baade paa Sjo og Land; kvarhelst Mannen kom, so var Hausen ogso komen og foor der og sveiv kringum han. Ein Gong daa Mannen var i Skogen, daa høyrde han, at Hausen log, og Mannen spurde kvat han log aat, men han fekk inkje Svar. Ein annan Gong var Mannen i Kyrkja, og daa var det lika eins; det var endaa, medan Presten stod paa Stolen og var midt i Talen sin; daa høyrde Mannen, at Hausen log, og sidan spurde han, kvat han hadde lætt aat, men daa var der korkje Ord elder Ande aa høyra. Og sidan so gjekk no Tidi som ho plagar ganga; det vardt Sumar, og det vardt Vetter, og sidstpaa kom Joli. Daa Jolaftan var komen, so gjekk Mannen ut i Skymingi og sette Kross paa Dyrerna paa Fjos og Løda og paa alle hine Husi; og daa Mannen hadde sett sidste Krossen paa Løda, daa log Hausen ein stor Laatt. „Den som var so vis, at han visste kvat du lær aat,“ sagde Mannen. Daa tok Hausen til aa tala og sagde, at no skulde Mannen faa vita det, som han vilde: for no skulde dei snart skiljast aat. Mannen sagde, at det var mangt, han hadde Hug til aa vita, men fyrst og fremst vilde han høyra, kvat dei tri Laattarne skulde tyda. „Det skal eg segja deg,“ svarad Hausen; „fyrste Gongen eg log, det var i Vaar, daa du var upp i Skogen og hogde ei Bjørk; daa rivnad den eine Skoen din sund, og du visste ikkje onnor Raad en aa grava kringum Bjørkeroti og riva upp ei Taag til aa binda ihop Skoen med, so myket han skulde hanga paa Foten, til dess du kom heimatter. Hadde du daa visst det, som eg visste, so hadde du gravet noko-litet lenger ned; for der stod ei stor Pengekista innunder Roti med so myket Gull og Sylv
