Denne siden er ikke korrekturlest
83
Eg fær ingen Fred, fyrr eg vaagar det Sprang
og sløkkjer paa Gruva mi Gløsen.
Sin Utveg han fann:
Um Vaaren han rann
som Vinstra fraa Valdres til Mjøsen.
og sløkkjer paa Gruva mi Gløsen.
Sin Utveg han fann:
Um Vaaren han rann
som Vinstra fraa Valdres til Mjøsen.
Den Garden, han kaupte, var fager og stor,
men smaasam han var til aa bera.
Han daarleg var dyrkad, men nog var av Jord.
Der mangt var fyr Mannen aa gjera.
For honom det galdt
aa folka paa Alt,
fyrr hugsamt han der kunde vera.
men smaasam han var til aa bera.
Han daarleg var dyrkad, men nog var av Jord.
Der mangt var fyr Mannen aa gjera.
For honom det galdt
aa folka paa Alt,
fyrr hugsamt han der kunde vera.
Men Olav fraa Valdres var Mannen sin, han,
og rudde det Gamle med Rotom.
I uvant og nytt han til rettes seg fann
og bøtte det Sunde med Botom:
lik Katten i Sving
seg vender ikring,
so altid han stender paa Fotom.
og rudde det Gamle med Rotom.
I uvant og nytt han til rettes seg fann
og bøtte det Sunde med Botom:
lik Katten i Sving
seg vender ikring,
so altid han stender paa Fotom.
Han Stein braut or Aakren, og Veitor han grov,
og rothogd’ og Myrar han snudde.
Han balad og bygde, — men Alt var med Hov, —
so der som ein Konge han budde.
Med Hus og med Gard
det makelaust var.
Det var so, at Ingen det trudde.
og rothogd’ og Myrar han snudde.
Han balad og bygde, — men Alt var med Hov, —
so der som ein Konge han budde.
Med Hus og med Gard
det makelaust var.
Det var so, at Ingen det trudde.
Men Olav laut lenger. So vaaro hans Ord:
„Eg sliter, men aldri verdt sliten.
„Eg sliter, men aldri verdt sliten.
6*
