6
til aa ottast fyre.“ Daa spurde Svein, um han inkje vilde taka Boki si med seg fyrst. „Det hastar inkje med henne, sagde Presten; Boki kann du leggja paa Altaret; eg gjerer inkje nokot med henne fyrr i Morgon, kor som er.“ Men Svein stod paa sitt, at Presten skulde taka Boki si heim, og so kjeklad dei um detta ei Rid, til Presten leest verda leid av Traaskapen hans, og sidan gjekk han sin Veg. For det var nog inkje den rette Presten, maa vita.
No var det stilt ei Stund fram etter; men sidan tok det til aa dynja aa staaka utar i Kyrkja, og daa var det liksom det skulde livna og røra seg paa alla Sidor. Fyrst kom det fram ei Skreid av svarte Kattar, so det krydde i kvar ei Kraa, og sidan var det mange store og skræmelege Dyr, som sprungo til fraa ymsa Sidor og foro kring um Altaret med stygga Lætor og undarlega Aatferder, og sidstpaa vardt det slikt eit Brak og Brot og slike Smellar i Veggjom, at det var høyrande til, at heile Kyrkja skulde brotna ned. „Det var daa Gaman,“ sagde Guten; „eg heve alltid havt Hug til aa sjaa myken Leik og høyra myket Staak; men eg hadde inkje ventat aa sjaa slik ein Dans og høyra slike Slaattar no i Natt.“ Sidan stiltest det av med detta; men ei Stund deretter tok det til aa blaasa og vardt slik ein Storm, at Kyrkja ragad som eit Straa paa Marki, og sidstpaa kom det ein Vindknut so sterk, at han tok up heile Kyrkja og kastad henne ut paa Sjoen, so at Baarorna slogo inn yver paa alla Sidor, og altsaman brotnad og dreiv av i Sjoen, so at Guten saag inkje annat en Altaret som han heldt seg i. „Det var daa Gaman,“ sagde han; eg heve alltid havt Hug til aa sigla i ein rjukande Storm; men eg hadde inkje ventat aa sigla so kvast i Natt.“ Sidan stiltest det
