Side:Lauvduskar 1-2.djvu/42

42

No aatt’ han ein Gard som ei fager Brud.
Han takkad seg sjølv og den gode Gud.
No vilde han fulla fyr Aalvor fri,
og kom til ein Bekk, han seg speglad i.

Han vilde seg sjaa, kor han no saag ut,
um han var en høveleg Friargut.
Han kvakk, og han skreik: „eg er turr som Torn, —
eg skruknar, — eg skorar som Nautehorn.

No er det for seint til aa gifta seg,
um Gjenta meg teker, ho tek ’kje meg:
Ho kann ikkje giva meg Hugen sin,
men gifter seg berre med Garden min.

Nei, daa skal mitt Liv, som var sterkt og stort,
ei enda, som var det av Galskap gjort.
Eg liver som fyrr: eg er Sigurd-Svein;
eg dyrkar min Gard, og eg sprengjer Stein.

Eg vantad ei Kona, daa eg var ung:
no eldest eg av, og verd styr og tung.
Lat Ungdomen giftast og gledja seg,
som Sveinkall eg gjeng og er Mann fyr meg.

Eg set framfyr Mannen eit Grautefat,
som fekk seg ei Kona, fyrr han fekk Mat;
eg føder hans Born som ein Gardemann;
han sleppte deim fraa seg som Gjeiti, han.