Denne siden er ikke korrekturlest
40
Han Sigurd, han var slik ein dugleg Gut:
han styvde ned Skogen og Stein braut ut,
og rudde med Aaker og Eng ein Gard,
med Hus og med Heim som ein Yrkje-Kar.
han styvde ned Skogen og Stein braut ut,
og rudde med Aaker og Eng ein Gard,
med Hus og med Heim som ein Yrkje-Kar.
Men Namn gav han endaa ei paa si Gjerd,
um det er det fyrste, som Alting fær.
„D’er tidsnog,“ sa’ Sigurd, som sannt og var,
„naar eg fær ei Kona heim til min Gard.
um det er det fyrste, som Alting fær.
„D’er tidsnog,“ sa’ Sigurd, som sannt og var,
„naar eg fær ei Kona heim til min Gard.
Paa Namnlaus eg yrkjer, med eg er Svein;
eg Veitor vil grava og brenna Stein.
Naar Garden ser ut som ein Dokkeheim,
so gjeng eg aat Kvendi og frir til deim.
eg Veitor vil grava og brenna Stein.
Naar Garden ser ut som ein Dokkeheim,
so gjeng eg aat Kvendi og frir til deim.
Ein giftande Gut han maa vera Kar:
Det armaste Kreket, som Jordi bar,
det Stakaren er, som vil endaa fri
og sjaa til aa liva av Kona si.
Det armaste Kreket, som Jordi bar,
det Stakaren er, som vil endaa fri
og sjaa til aa liva av Kona si.
Men eg, som lyt rydja meg upp ein Gard,
i Auren og Skogen, der ingen var,
eg lenge paa Kona mi venta maa,
kan henda so lenge, til eg verd graa.“
i Auren og Skogen, der ingen var,
eg lenge paa Kona mi venta maa,
kan henda so lenge, til eg verd graa.“
Saa braut han og brende paa mangein Stein
og tenkte paa Gjentor, som kvar ein Svein.
Men daa han sin Stein hadde brotet ut,
var Gjenta hans gift med ein annan Gut.
og tenkte paa Gjentor, som kvar ein Svein.
Men daa han sin Stein hadde brotet ut,
var Gjenta hans gift med ein annan Gut.
