»Eg totte eg høyrde ein fara burtum stabure der, eg!« sa eit grant mæle. Hallvard høyrde det var han litle-Nils, sonen hennar Guri uti bakkarne. Han vilde springa burtum løda og gjøyma seg skikkeleg; men der kom han Guri-Nils alt farande uppum staburnovi og saag atti han. »Huy! . . her er han, som slog sund fate! Spring paa andre sida og møt han der, du Laurits!« skraala han av alle krefter.
»Ja ja!« skraala han Laurits, og Hallvard vart sedd av beggje paa ein gong. »Aa d'er han Hallvard . . du slog sund fate!« kvein han Guri-Nils andpusten.
»Han Hallvard slog sund fate!« huja beggje upp att, daa ho bestemor ogso kom uppum stabursnovi. Hallvard hadde spronge seg i koll uti snøen og rømde ikkje lenger, daa det ikkje gagna likevel.
»Jaso er det slikt du hev til jolemoro, aa gjera fantestykkje og lura
