paa kjelkarne. Det var eit renn, som ikkje fanst maken til; men ingen stad var so bratt, at det var spelegt. Og so vilde dei ha nista med og sitja og kosa seg i høyløda under Ørnafjelle. Dei hadde alt i gaar snakka um det, og han Hallvard hadde kje vore den, som var minst huga paa det. Men no var han ikkje aa finna kring utehusi nokon stad helder. Dei samla seg burtved fjosdøri og raadslog. Det var leidt aa gaa fraa han; men dei kunde kje godt venta lenger helder. Naar han foor soleis aat, fek han sjølv ha det tosken. — Trast etter foor dei syngjande
Ingen av dei hadde høyrt, at der tusla noko innanfor fjosdøri, daa dei stod der; — det var han Hallvard. Han hadde høyrt snakkingi uti tune, var smogen fram aat døri og hadde høyrt alt. Ørnafjelle og ferdi dertil — det var sant! — Han tenkte ein aug- neblink aa springa beint ut og vera
